Xəbərlər - Publika.az
Bizi izləyin

Köşə

Poladın anasından sui-istifadə edənlər...

Aynur Camalqızı

Şəhid generalımız Polad Həşimovun anasının məlum müsahibəsi ilə bağlı dünəndən başlanan müzakirələri narahatlıqla izləyirəm. Mövzuya haqlı olaraq, son dərəcə həssas münasibət var. Məsələnin haqsız görünən tərəfi odur ki, həmişə olduğu kimi, peşəkarların əvəzinə, diletantlar fəallıq göstərir - bildiklərini də danışırlar, bilmədiklərini də. Dəfələrlə deyilib, mövzu Ordumuzdursa, şəhidlərimizdirsə, onların ailə üzvləri, ailə gizlinləridirsə, həssas davranmaq, yeri gəldikdə isə susmağı bacarmaq lazımdır. Elə məsələlər var ki, onları yaymaq, ictimailəşdirmək, tirajlamaq olmaz. Daxili senzuramız buna imkan verməməlidir.

Kim öz ailə üzvlərinin, doğmalarının səhvlərindən, ayıblarından yazar, yayar? Bu günədək hansı biriniz etmisiniz bunu?! Etməzsiniz, etməməlisiniz, çünki “ev içində” çözülməli problemlər “el içinə” çıxarılmaz, çıxarılmamalıdır.

Bir misal çəkəcəm: illər öncə, jurnalistikaya yeni başlayanda çox məşhur, dünya miqyaslı bir sənət adamından müsahibə alırdım. Yüksək vəzifə tuturdu, kabinetində görüşdük. Çox yaşlandığını gördüm, bəlkə də ömrünün son aylarıydı. Mənə bilirsiniz nələr danışdı? Yeri yerindən oynadacaq sensasiyalar. Dedi ki, arvadım da, qızım da əxlaqsızdır. Bütün ömrümü onları düz yola çəkməyə həsr etdim. Onlara görə heç kəsin gözünün içinə baxa bilmədim. Hətta dəfələrlə Mərkəzi Komitəyə (Azərbaycan KP MK – red.) məktublar yazdım ki, icazə verin, arvadımı boşayım, belə yaşaya bilmirəm. Qoymadılar...”

Cəmi 20 yaşım vardı. Mən o vaxt bu söhbəti yazsaydım, bir günə məşhurlaşar, qəzetimiz bir anda tiraj qırar, ölkədə çox böyük rezonans doğurardı. Amma düşündüm ki, bunu yaymaq olmaz. Bu böyük insanın ad-sanına, şəninə-şöhrətinə, böyüklüyünə, sanbalına kölgə salmaq bizə düşməz.

Ona görə diktafondan nələri yaymaq olardısa, onları köçürdüm. Xüsusi maraq doğurmayan bir müsahibə kimi çap olundu.

Bir misal da çəkim: bu günlərdə əmək və əhalinin sosial müdafiəsi naziri Sahil Babyev media rəhbərləri ilə görüşürdü. Görüşün mediaya açıqlanmayan hissəsində çox maraqlı söhbətimiz oldu, suallarımızı cavablandırdı. Dedi ki, şəhid və qazi ailələrinin problemləri ilə bağlı cəmiyyətin həssaslığını başa düşürəm və sayğı ilə qarşılayıram. Narazılıqlar var, yayılır, hamı ƏƏSMN rəhbərliyini günahlandırır. Ancaq siz bilmirsiniz ki, o ailələrin problemlərini həll etmək üçün biz nələr edirik. Amma bir həddə qədər. Biz onların yox, bizim haqlı olduğumuzu göstərmək üçün həqiqətləri deməliyik, o ailələrin daxilindəki konfliktlərin detallarını açıqlamalıyıq. Ancaq mən işçilərimə birmənalı göstəriş vermişəm ki, bunları qətiyyən etmək olmaz. Qoy məni, nazirliyi günahlandırsınlar, ittiham etsinlər, amma şəhidlərimizin ruhu incidilməsin, əzilməsin...

Yəni bəzən fərd olaraq haqsız yerə ittiham da edilsən, təhqir də edilsən, dözüb-dayanıb, səssiz qalmaq lazımdır. Çünki susmaqla dəyərlərimizi mühafizə etmiş, qorumuş oluruq. Biz bəzi şəxsi məsələlərin - ifadələri son dərəcə ehtiyatla seçməyə cəhd edirəm – üstündən sükutla keçəndə şəhidlərimizin ruhuna yüksək ehtiramımızı göstərmiş olarıq. Bizimçün önəmlisi onların varlıqlarıdır, mövcudluqlarıdır. Axı onlar diridirlər, bizi görürlər, eşidirlər, hiss edirlər. Onların əziz ruhunu incitməyə, küsdürməyə nə haqqımız var?

Onlardan, onların yüksəkliyindən başqa nə söz-söhbət varsa, inanın ki, ictimailəşdirilməyə haqq etmir. Gücünüz, təpəriniz çatırsa, yerindəcə həll edin, bir Şəhid Anası narazıdırsa, hansısa məsələ ilə bağlı narahatlığı varsa, müvafiq icra orqanlarını məlumatlandırın, qoy, araşdırsınlar, həll etməyə çalışsınlar. Onlar etməsələr, daha yuxarı instansiyalara müraciət edin. Axı bu ölkədə əlçatmaz heç bir məmur, heç bir qurum yoxdur. Amma bu qədər ağrı-acının, dərdin-problemin arasında lazım olmayan söhbətləri tirajlamaqla, bir ananın ürəyinə yalan-yanlış məlumatlarla şübhə toxumları əkib, onu qızışdırıb, özündən çıxarıb danışdırmaqla dəyərlərimizə nə boyda, nə səviyyədə zərbə vurusunuz, fərqindəsinizmi?

Fərqində deyilsinizsə, çox pis. Əlinə mikrafon alıb Şəhid Anasının – özü də Polad Həşimovun anasının qarşısına çıxan jurnalist bu məsuliyyəti anlamırsa, dərk etmirsə, biz onları necə media sayaq? Bu düşmənçilikdir, dövlətə, onun onilliklərlə yaratdığı ənənələrə, dəyərlər sisteminə, milli və mental mövcudluğumuza, təhtəlşüurumuza, mənəviyyatımıza açılan atəşdir...

Yox, əgər bilərəkdən edirsinizsə, bu səhvləri etməyinizə səbəb cahilliyiniz və bisavadlığınız deyilsə, daha da pis, daha da ayıb, daha böyük düşmənçilik! Kimə işləyirsiniz, sifarişləri haradan alırsınız?!

Hər kəs bildiyi işin qulpundan yapışmalıdır. Ən böyük vətənpərvərlik vəzifəni vicdanla, peşəkarlıqla yerinə yetirməkdir. Media – başqa sahələrdə uğur qazana bilməyənlərin, nadürüstlərin, namərdlərin, cahillərin, orta məktəb attestatı almağa belə savadı yetməyənlərin, binamus və biqeyrətlərin gizləndiyi “səngər” olmamalıdır. Burada təxribat var, araşdırılmalı və günahkarlar cəzalandırlmalıdır.

Səmayə Ananın dilindən səsləndirilən ittihamlar Müdafiə Nazirliyinin rəhbərliyinə ünvanlanıb. Konkret olaraq MN Baş Qərargah rəisi general-polkovnik Kərim Vəliyevə. Mərhum Polad Həşimovun anasının həqiqətlə yaxından-uzaqdan heç bir əlaqəsi olmayan iddiası odur ki, K.Vəliyev onun oğlunun ölümündə günahkardır. Onu öldürüb ki, Polada verilməli olan vəzifə ona həvalə edilsin.

Kərim Vəliyevi az-çox tanıyanlar onun necə peşəkar hərbçi, milli və dövləti məsələlərdə dönməz mövqeli və korrupsiyaya bulaşmayan generallarımızdan biri olduğunu bilir. Tovuz döyüşləri zamanı general-mayor Polad Həşimov və polkovnik İlqar Mirzəyevin şəhid olmasından sonra onun mediaya verdyi qısa açıqlamanı xatırlayırsınız? Yutubda var, baxmayanlar baxsın. Təcrübəli və hazırlıqlı hərbçi kameraların qarşısında üzgünlüyünü, göz yaşını, səsinin titrəməsini gizlədə bilmirdi. Bilirsiniz niyə? Çünki Poladı öz balası, yetirməsi kimi sevirdi. Poladı həmişə qoruyub - eşitdiyim, öyrəndiyim qədər. Ona edilən haqsızlıqların qarşısını gücünün yetdiyi qədər alıb. Hətta səhv etmirəmsə, nazir Səfər Əbiyevin dövründə P.Həşimov hərbi rütbəsinin azaldılması ilə cəzalandırılanda və ordudan küsəndə, bu barədə ölkə rəhbərliyini də məhz K.Vəliyev məlumatlandırıb. Bundan sonra Ali Baş Komandan İlham Əliyev Poladı daha yüksək rütbə ilə təltif edib və onu orduya bağlayıb. K.Vəliyev Polada dəstək olmasaydı, çox güman o, - istefa ərizəsi də yazmışdı, - ordudan gedəcəkdi və biz bu qəhrəman oğlanın varlığından xəbərsiz olacaqdıq. Hansı ki, o, İkinci Qarabağ savaşında bizi Qələbəyə ruhlandıran simvollardan biri oldu. Analar öz oğullarını Polada görə ürəklə ölüm-dirim savaşına yola saldılar. Çünki Polad bizə öyrətdi ki, Şəhidlik zirvədir. Bir gün hamımız ölüb gedəcəyik. Kimimiz bir az tez, kimimiz bir az gec. Hər gün ən müxtəlif səbəblərdən onlarla insan ölür gözümüzün önündə. Amma fərqi göstərən Poladdır. Ölümü Ölümsüzləşdirən Odur. Belə bir igidin, belə bir oğulun arxasından danışarlar heç, danışdırarlar heç? Anası olsa belə.

Gəlin, məsələyə geniş spektrdən baxaq: Polad kimi oğullar, bizim şəhid balalarımız bir ailənin, bir evin övladı olmaqdan çıxıblar. Onlar elin, millətin, dövlətin oğullarıdır. Bunu nəhayət, anlayaraq o Oğulları məişət, qeybət, umu-küsü səviyyəsinə endirmək olmaz. Hətta onların öz ailə üzvlərinə qadağan edilməli, öyrədilməlidir bu.

Yaxşı, bir ana, bir yaşlı qadın bunları bilməyə bilər, amma bunu yayanlar bilməliydi ki, Polad Həşimov korpus komandirinin müavini idi. Onun Müdafiə Nazirliyinin Baş Qərargah rəisi postuna gətirilməsi hərbi ənənələrə, qayda və ierarxiyaya uyğun deyildi və o zaman K.Vəliyev olmayan bir planın qarşısını necə ala bilərdi? Özü də Poladın fiziki məhvini “təşkil etməklə”?..

Çox təəssüflər olsun ki, Birinci Qarabağ müharibəsindən bu günədək ön cəbhədəki fədakarlıqlar, xidmətlər hansısa özləri görünməyən, üzdə olmayan qüvvələrin əliylə bax, beləcə gözdən salınır. Bu qara qüvvələr beyinlərə yeritməyə çalışır ki, Xocalı soyqırımını da özümüz törətmişik, Qarabağı da özümüz ermənilərə peşkəş etmişik, qəhrəman oğullarımızı da özümüz öldürmüşük. Nə qədər zərərli və təhlükəlilidir, fərqindəsinizmi? Xocalı qətliamını özümüz necə törədə bilərdik? Qarabağı özümüz necə uduza bilərdik? Ordunu necə qırğına verə bilərdik? Belə çıxır ki, ermənilərin heç bir günahı yoxdur? O vaxtkı rəhbərliyin səriştəsizliyi, bacarıqsızlığı vardı, amma bütün günahları özümüzə yükləmək düşmən dəyirmanına su tökməkdir. Qələbələrimizi gözdən salmaqdır. Tovuz təxribatlarını öz generallarımızın təşkil etdiyini iddia etmək ondan sonrakı bütün prosesi – müharibəyə hazırlığı, savaşı, Ali Baş Komandanın fədakarlıqlarını, bütün imkan və potensialı orduya yönəltməyini, Ordumuzun qəhrəmanlıqlarını gözdən salmaq, Ermənistanı ağa, təmizə çıxarmaq cəhdi dövlətə qarşı cinayət deyilmi?..

Ana, həmçinin, bildirir ki, ona qarşı diqqətsizlik var. Tovuz olayından bu yana Səmayə xanım qədər TV efirlərində gördüyümüz ikinci bir sima – şəhid anası, yaxını varmı? Hətta inanın ki, onun tez-tez efirlərə dəvət edilməsinə bir ara əsəbiləşirdim ki, dərdli anaya bu qədər əziyyət vermək, yormaq, incitmək olmaz. Millət vəkilləri tanıyıram ki, imkan düşdükcə yoluxurlar, Səmayə xanımın görüşünə gedirlər; ziyalılar, sənətçilər, jurnalistlər baş çəkirlər. Ali Baş Komandan İlham Əliyevin faciədən dərhal sonra Səmayə anaya zəng etməsi xatirimizdədir. Şəhid generalımıza “Azərbaycanın Milli Qəhrəmanı” kimi yüksək titul, ad verilib. Adına küçə, prospekt, parklar salınıb.

Təbii, oğlu ölən ananı ovutmaq, yarasını sarıb-sarmalamaq mümkünsüzdür. Nə etsək, azdır, əvəzini qaytara bilmərik. Amma Şuşanın azadlığı üçün şəhid əsgər yoldaşının nəşi ilə silah-sursatını çiyninə alıb sıldırım qayaları dırmaşan şəhid əsgərlərimizi heç tanımırıq axı. Onların anaları da şəhid analarıdır...

Şuşada – Zəfər günü ərəfəsində Cıdır düzündə generallara layiq has çadırdan Səmayə ana çıxıb xüsusi təyinatlılarımız qarşısında çıxış etmədimi? Diqqət, ehtiram göstərilməyən, unudulan Ana orada, o müqəddəs yerdə, o müqəddəs missiya ilə çıxa bilərdimi, görünə bilərdimi? Ən ali, ən nəcib münasibət deyildimi Şəhid Anasına?! Bu müqəddəs amalın arxasından Mehriban xanım Əliyevanın nəcibliyi görünmürdümü?..

Axı ölənlə ölmək olmur. Zaman unutdurmur, sağaltmır, amma ovudur, ağrılar ilk günlərdəki kimi acıtmır, yandırıb-yaxmır. O dərdlə yaşamağa alışırsan. Yasda ağlamaq, matəm tutmaq, bayramlarda şənlənmək adətdəndir. Bu ölkədə heç kəs 3000 Şəhidin ruhuna hörmətsizlik etmək niyyəti güdməyib fişəng atanda. Adam bəzən dərdlərdən də silkinmək, yenilənmək, həyata davam etmək istəyir. Bir bayram sevincini özümüzə niyə layiq görməyək, əziz insanlar?!

Və ən önəmlisi, Poladın qanı alındı axı, qisası yerdə qalmadı axı. Tovuz təxribatından az sonra Prezident İlham Əliyevin bir çıxışını xatırlayıram. Söz vermişdi ki, şəhid hərbçilərimizin qisası alınacaq. Onda heç birimizin ağlının ucundan keçmirdi ki, müharibə başlaya bilər Qarabağda. Amma İlham Əliyev torpaqlarımızı işğaldan azad etdi, Ermənistanı təslim olmağa nəcbur etdi və... şəhidlərimizin, Qarabağ uğrunda həyatını itirmiş bütün soydaşlarımızın, o cümlədən Polad Həşimovun intiqamını aldı!

Bildiyim, eşitdiyim qədər general-polkovnik Kərim Vəliyev 2 dəfə ziyarət edib Poladımızın anasını. Hər kəsin boynunun borcudur. Amma MN və yaxud digər qurumların rəsmiləri axı istəsələr belə, tez-tez ziyarətinə gedə bilməzlər o anaların, şəhidlərimizin ailə üzvlərinin. Yüksək çinli məmurlar var ki, öz valideynləri ilə görüşə bilmirlər. İşlərinin çoxluğundan: müharibədən çıxmış ölkəyik, üstəlik, koronavirus təhlükəsi var, hər yerə getmək, hər kəslə görüşmək olmur...

Çox şey yazmaq olar, problemin detallarınadək, amma yenə də daxili senzura imkan vermir. Müvazinətli, siyasi mədəniyyətin oturuşduğu toplumlarda bunları yüksək səslə ifadə etməyə zərurət yaranmazdı. Amma təəssüf ki, yaşadığımız coğrafiya, ətrafımızdakı dost kimi görünən düşmənlər, Azərbaycanın ucalmağını, ərazi bütövlüyünü təmin etməsini sinirməyən qüvvələr seyrçi qala bilmir. Ona görə “başları” şəhid doğmaları arasından da görünür.

Təəssüf...

Rəylər
Oxumağa davam et
Reklam

Köşə

Cıdır düzündə toy, Gövhərağada kəbin...

30 ildən sonra Şuşaya və Ağdama getmək... İşğaldan azad olunan ərazilərə ildə ən azı bir dəfə səfər etmək... Bilirsiniz bu nə deməkdir?

Bu gündən Bakı Beynəlxalq Avtovağzal Kompleksindən ən müasir avtobuslar Ağdama və Şuşaya yol alacaq. Bu o deməkdir ki, ildə bir dəfə sən də, mən də, o da... bir sözlə, hamımız 30 il həsrətində olduğumuz ərazilərə ayaq basa biləcəyik. İldə bircə dəfə də olsa oraların havasını ciyərimizə, suyunu köksümüzə çəkəcəyik. 

Səhər dan yeri yamşağını ağzından açmamış Bakıdan çıxırsan, Günəş güortanın belinə qalxanda Şuşaya çatırsan. Cıdır düzündə qəddini düzəldirsən, oradan boyu Şuşanın boyundan qat-qat aşağıda dayanan Xankəndidəki ermənilərə göz vurub Molla Pənah Vaqifin cəmi 7 aya yenidən qurulan məqbərəsinə pərvazlanırsan. Ardınca Yuxarı və Aşağı Gövhərağa məscidlərində bu günləri bizə göstərdiyinə görə ulu Yaradana dua edirsən. Sonra vəhşi qəbilə sürüsü tərəfindən güllələnmiş abidələrin başına dolanırsan. 

Xan qızı Nətavanın ev muzeyinə baş çəkirsən, avtobus yoldaşlarınla ayaqüstü “Məclisi-üns” təşkil edirsən. Sonra Xan qızı bulağından Zəmzəm suyu qədər müqəddəs bulaqdan göz yaşı qədər dumduru suyu içinə çəkirsən. Ardınca əsgərlərimizin fəth etdiyi Şuşa qalasından qara donlu kafirlərə “Xanın varisləri qayıtdı, Xanın Kəndinə də dönəcəyik” – ismarışını göndərirsən. Yuxu deyil, özünüzü çimdikləyin. Bu gündən gedə biləcəyik. Özü də “yel qanadlı illər”in həsrət şələsini kürəyimizdən açaraq, uça-uça, qaça-qaça...

Şuşaya və Ağdama qayıtmaq Vətən həsrətinin son nəfəsinin verməsinin əlamətidir. Şuşaya və Ağdama qayıtmaq 30 illik nisgilin ayaqlarımızın altında can verməsidir. Şuşaya və Ağdama qayıtmaq dəmir yumruğumuzun dəmir addımlara, ipək yerişlərə çevrilməsidir. Şuşaya və Ağdama ildə bir dəfə də olsa getmək sağ ikən Tanrının cənnətinə ayaq basmaqdır. 

Hətta mən subay olsaydım həmin səfərdən məharətlə istifadə edərək sevib-seçdiyim qızla Şuşada, Ağdamda nigah bağlayardım. Gövhərağa məscidində kəbin kəsdirərdim. Nətavanın Ev muzeyində ilk toyumu edərdim. Mən subay deyiləm, amma kimlərsə nigahını, kəbinini, toyunu Ağdama, Şuşaya təyin edə bilər. Hətta bu müqəddəs anların şərəfinə Cıdır düzündə, Ağdamın çörək muzeyinin xarabalıqlarında əsgərlərimiz havaya xoşbəxtlik, əbədi sülh atəşi aça bilərlər... Məni kimi evlənənlər də narahat olmasın, elə Şuşaya, Ağdama getmək də toy-düyünə getmək, hətta özünə gəlinsiz toy etmək kimidir. Toyunuz, xeyir işiniz mübarək olsun!

Şuşaya və Ağdama getmək həm də böyük qayıdışın işartısıdır. Eyni zamanda, Azərbaycan dövlətinin gücünün, qüdrətinin, millət olaraq təhlükəsizliyimizin göstəricisidir. İcazəsiz getməyə də bundan sonra icazə yoxdur. Bu dəfə Şuşaya, Ağdama gəlişimizə dövlətimiz, tanrımız, ən əsası, azad olunan torpaqlarımız izn verir. Bir sözlə, gözünüz aydın olsun!

Tural Turan

Oxumağa davam et

Köşə

Mənim Şuşa həsrətim yox, Şuşa yaram var idi!

Günel Gözəlova

Mən jurnalistəm. Doğulanda jurnalist doğulub, ölənəcən jurnalist kimi yaşayanlardan. Bu cümlə ilə boşuna başlamadım yazıma. İllərdir bu sahədə olan qarabağlı həmkarlarımın qəlbinə erməninin saldığı yuva, torpaq, əzizlərinin qətli, yarım qalan uşaqlıqlarının miskin xatirələrini  bölüşə-bölüşə, peşə fəaliyyətim səbəbindən isə erməni canilərinin etdiklərini görə, yaza, bütün dünyaya məcburiyyətdən doğan səbrlə, ancaq ürək yanğısı ilə  efirdən çatdıra-çatdıra Qarabağ bir başqa yara oldu ürəyimdə. O yara ki, 30 il idi, hər il dəfələrlə qaysaqlanıb, yenidən qanayıb, daha dərin iz qoyurdu.   

Şuşa həsrətim yox, yaram idi

Bir şeyi və ya birini bir daha görmək, qovuşmaq arzusunu həsrət sözü ilə ifadə edirik, elə deyilmi?! Mənim Şuşa, Xocalı, Laçın, Qubadlı, Kəlbəcər, Ağdam, Zəngilan, Cəbrayıl, Füzuli, Xocalı, Qarabağ həsrətim necə olaydı?!  Görməmişdim, mən böyüməyə, vətənimi gəzməyə başlayanda viran qoyub, mənim xalqımın, atalarımın, babalarımın tarixi torpaqlarını zor gücünə zəbt etmişdi ermənilər. Həsrətini də çəkə bilmirdim.  

Şəhid xəbərləri ala-ala böyüyərək, həm də kiçilirdim utancımdan  

Mən də öz torpaqlarından ermənilərin didərgin saldığı bacı və qardaşlarım ilə müqaisəyə gələcək qədər olmasa da, doğulub böyüdüyüm Bakıda uşaq ola bilmədim. Buna imkan vermədi ermənilər. 20 Yanvar hadisələrində 8 yaşım var idi, qan iyini sinəmə çəkdim qanlı yanvar gecəsinin izləri olan məhəlləmizdə. Atama "Şamaxinka" dediyimiz əraziyə getməsin, rus əsgəri onu da öldürməsin deyə anam yalvaranda, 20 yanvarda Larisanı öldürənlərə fəryad edərək Bəxtiyar Vahabzadənin "Larisa" şerini ağlaya-ağlaya məktəbli balaca qızcığaz kimi  "20 Yanvar" şəhidlərinin anim mərasimində deyəndə bir anda böyüdüm, “Qarabağın hər qarışı viran qoyuldu, körpələri də doğrayırlar, meyitləri yandırırlar, körpələrin gözlərini çıxardırlar”-deyə qonşularımız fəryad eyləyəndə, “Xocalıda hamını qırdılar ermənilər”- deyə hönkür-hönkür qonşu qadınlar yığışıb ağlaşanda böyüdüm, sonra 30 il boyu şəhid xəbərləri ala-ala böyüyərək, həm də kiçilirdim utancımdan. Mən məğlub xalqın tez böyüyərək kiçilən nümayəndəsi idim... 

Həsrətini çəkə bilmirdim ki Şuşanın...görməmişdim. 

Mən balaca idim Şuşa dərdi düşəndə qəlbimə. Sevdim, Şuşanı heç görmədən, vuruldum. O, sevdirdi mənə, şuşalı dostum. İndi o yoxdur, ancaq Şuşa var. O, mənə Şuşanı iliyiməcən sevdirmişdi. "Şuşaya aparacam səni, mən aparacam" deyəndə həmişə qəmli gözlərinin dərinliyində bir işıq görürdüm. O gətirmədi, ancaq mən gələ bildim.  Mən bugündən artıq Şuşanı bir daha görüm deyə həsrətindən yenidən qayıtmaq üçün tələsəcəm. Şuşa dərdim deyil mənim artıq. İllərlə böyüyə-böyüyə kiçilmişdim. Bir günə 30 ilə kiçilən insan nə qədər ucadan uca olarmış. Mən artıq qalib xalqın uşaq ikən böyüyən, ancaq şəhid qanı ilə zirvələri fəth edən, yüksələn bir vətənin övladıyam!

Oxumağa davam et

Köşə

Cəmi 30 dəqiqəyə həyatınızı dəyişə bilərsiniz

Əslində insanın coğrafiyasını, təbiətini, aksiomlarını özünün yatardığına inanırdım. Məsələn, mənə görə, gün işığını cibində gizlədib, gecənin bir aləmi oyanmaq yaradıcı prosesin ən münbit mühiti idi. Bəzən səhralarda azmalı, bəzən mağaraların qaranlıq rütubətinə yoldaş olmalı idi yaradıcı ruh. Ayaq dəyməmiş yerlərdə gəzişməli, bəzən sənət sükunətinə qərq olmalı, fəaliyyətsiz tənhalıqda aylarla enerji toplamalı idi... Mən bu ali tənbəlliyi yeni ideyaların cücərtisi kimi dəyərləndirirdim. 

Uzunmüddətli depressivliyin də, dünyaya, doğmalarına qusduğun zəhərin də, hər mühitə ögey qalıb, yad boşqablara yem olmağın da səni digərlərindən üstün qılan vərdişlərmiş. 

Vərdiş demişkən... Bəzi uşaqlıq vərdişlərimiz bizimlə birgə böyüyürdü axı...

Məsələn, 3 yaşımda iki yerə bölüb bacımla paylaşdığım xırda pullarımı divarlarıma yapışdırdım. Bu gün mən artmadan-azalmadan bölüşmək vərdişinə tabeyəm. Emosiyalarımı gizlətmədən, yalançı təbəssümdən uzaq əhvalımı da, cibimi də, sevgimi, nifrətimi də qarşı tərəflə bölüşürəm. 

Elə bu vərdişimi rəhbər tutub, son günlər qazandığım təcrübəmi də bölüşüm.

Uğurlu insanların əlifbasından danışacam. 

Açar söz “uğurlu insan”, “uğurlu olmağın yolları”, “uğur qazanmaq üçün nələr etməliyik”, “insanlar necə varlanır” və s.

Uzatmadan mövzunun özünə keçim. Sən demə, ambisiyaları ümman olanların hər saniyəsi öncədən hesablanır. 

İşinizə yarayacaq bir neçə bəndi nəzərinizə çatdırım.

1. Səhər ən gec 6-da oyanın. Stabil yuxunun müddəti orta hesabla 8 saat olduğu üçün gecə 10-dan gec yatmayın.

2. Oyanar-oyanmaz hər yeni səhifəsinə 10 yeni məqsədinizi yazacağınız qeyd kitabçanızı yanınızda saxlayın. Amma məqsədlərinizi sanki artıq gerçəkləşdirdiyiniz arzular kimi qələmə verin. Məsələn, “mən o evi almaq istəyirəm” deyil, “mən o evi almışam”. Unutmayın, bu ritualı hər gün təkrarlamaq vacibdir. Bir də unutmayın ki, yeni səhifəyə xəyalən gerçəkləşdirdiyiniz arzularınızı yazarkən öncəki səhifəyə baxmamalısınız. Beləcə şüurunuzun altı da, üstü də gələciyinizlə bağlı vərdişlər formalaşdırmaq üçün məntiqinizi, yaradıcı potensialınızı, enerjiniz isə kainatın zərrələrini səfərbər edəcək.

3. Unutmayın, öyrənməyin yaşı yoxdur!

4. Yenə də unutmayın ki, qacetiniz vaxt öldürmək yox, qazanmaq üçün əla vasitədir. Bu gün ən nüfuzlu iş adamları onlayn kurslardan, təlimlərdən faydalanır, müxtəlif dilləri elə bir ovuc telefondan öyrənirlər.

5. Və heç unutmayın ki, qarşınıza qoyduğunuz məqsədə çatmaq üçün gün ərzində azı 30 dəqiqə çalışmalı, bunu gündəlik rutinə çevirməlisiniz. Məsələn fransızca öyrənməliyəm deyirsinizsə, gününüzün yarım saatını onlayn dərslərə xərcləyin. 

Həyatınızı kökündən dəyişmək istəyirsiniz? Elə indi qeyd kitabçası alıb, cibinizə qoyun. Sonra da bütün dünya cibinizə axsın.

Oxumağa davam et
Reklam

Gündəm