Xəbərlər - Publika.az
Bizi izləyin

Xüsusi

Baba Vəziroğlunun qızı: Məni erməni ilə eyni otağa saldılar və... - MÜSAHİBƏ

O, dünyanı gəzə-gəzə ölkəmizi tanıdıb. Perudan, Myanmara, Yaponiyaya qədər dünyanın 55 ölkəsində olub. Haqq səsimizi dünyada tanıdıb. 11 ildir Azərbaycanda yaşamır. 

Həmsöhbətimiz dünyanın modern səyyahlarından və xaricdəki ən fəal diaspor nümayəndələrimizdən olan Minay Məsimovadır. O, xaricdə olarkən başına gələn əhvalatlardan, ermənilərlə münasibətindən, 43 yaşa qədər evlənməməsinin səbəblərindən, Şuşa təəssüratlarından danışıb. 

Publika.az şair Baba Vəzioğlunun qızı Minay Məsimova ilə müsahibəni təqdim edir:

- Minay xanım, Baba Vəziroğlu kimi mühafizəkar bir atanın ailəsində böyümüsünüz, onun tərbiyəsini almısınız. Buna baxmayaraq, dünyanı gəzməyə icazə ala bilmisiniz. Bəs o stereotipləri necə qırdınız? Evdən kənara çıxmağa, hətta dünyanı gəzməyə Baba müəllimi necə razı sala bildiniz? 

- Bilirsiniz, Baba müəllim tək deyil ki... Ailədə həm də ana var. Doğrudan da siz Baba Vəziroğlunu çox düzgün təsvir elədiniz (gülür). Baba müəllim od olanda, anam su olub. Anamın xasiyyəti daha yumşaq, loyaldır. Anam universiteti bitirdikdən sonra işləməyə başlamışdı. O da ölkə xaricində səfərlərdə olmuşdu. O baxımdan ana hisslərini daha açıq şəkildə ifadə edən, ata isə daha çox qapalı idi. Ata bütün gün televiziyada, verilişlərdə, tədbirlərdə olurdu. Baba müəllimi bir yerə çağırmasalar, o heç evdən bayıra çıxmaz. Öz kitabları, yazı-pozu işləri ilə məşğul olar... Anam isə bir qədər başqadır: hələ uşaq olarkən anam bizi muzeylərə, teatrlara aparardı. Biz bacım Günay xanımla bir evdə böyümüşük. Yalnız atamızın təsiri altında qalmadıq, anamızın da xarakterindən nələrisə əxz elədik. Təbii ki, bir insan kimi formalaşmağımızda atamızın da tərbiyəsinin çox böyük qatqıları olub. Eyni zamanda, hər ikisinin – həm atamın, həm də anamın böyük rolu olub – desəm, yanılmaram. Hətta uşaqlıqda atam məni oğlan uşağı kimi böyütmüşdü. Çünki evdə iki qız idik. Mənə evdə oğlan uşağı rolu düşmüşdü. Həm də balaca idim deyə, daha ərköyün idim. Ona görə də atam məni çox rahat şəkildə axşam saat doqquzda və ya onda dükana göndərə bilərdi. Bunu misal üçün çəkirəm. İndi sevinirəm, yaxşı ki məni elə böyüdüb – deyə düşünürəm. Bu, gələcəkdə mənə dünyanı gəzərkən, səyahət edərkən çox böyük kömək oldu. Özümə inamın, özgürlüyümün təməlləri atamın sayəsində hələ uşaqlıq olarkən atılıb. Məhz onun məni mağazaya, dükana göndərdiyi dönəmlərdə... 


- Bacınız Günay xanım deyirdi ki, atanız hələ uşaq olanda rus dilində araşdırma xarakterli mətnləri gətirirdi və tələbkarlıqla onları oxuyub Baba müəllimə danışmağınızı istəyirmiş. İndi 5 dil bilirsiniz. Poliqlot olmağınız atanızın tələbkarlığıdır, yoxsa özünüzə qarşı da bu tələbkarlığınız var? 

- Mənə elə gəlir ki, Azərbaycanda biz xoşbəxt insanlarıq, iki dildə böyüyürük. Söhbət Azərbaycan və rus dillərindən gedir. Bu iki dil çox fərqlidir. Beyin bu dillərin quruluşuna uşaqlıqdan öyrəşdiyi üçün sonradan başqa dilləri mənimsəmək daha da asanlaşır. Biz həmişə şəhərin mərkəzində yaşamışıq. Baxın, sovetlər dönəmində mərkəzdə kimlər yaşayırdı, ermənilər. Həmişə ən yaxşı evdə onlar məskunlaşıblar. Belə baxanda bizim qonşuluğumuzda da nə qədər erməni, rus, yəhudi var idi. Onlarla ünsiyyətdə olmaq üçün rus dilini bilmək lazım idi, rus dili evdə bədii, küçədə isə daha çox jarqon dili idi. Mən oğlan uşağı kimi böyüdüyüm üçün həyətdə daha çox vaxt keçirirdim. Başqa dillərdə ünsiyyət, başqa millətlərin nümayəndələri ilə dil tapa bilmək həm də uşaqlığımdan gəlir. Bütün bunların 5 dil öyrənməyimdə rolu böyük oldu. 


- Özünüzü başqalarına Minay Məsimova kimi təqdim edirsiniz, yoxsa Baba Vəziroğlunun qızı Minay kimi?

- Uşaqlıqda mən atamla çox yerlərə gedirdim. Ona da daha çox oxşayırdım. Hamı başa düşürdü ki, mən Babanın qızıyam. Atam o zamanlar Yazıçılar İttifaqında işləyirdi. Mən onun iş yerinə çox tez-tez gedirdim. Ora mənim çox xoşuma gəlirdi. Çünki orada Süleyman Rüstəmdən tutmuş Balaş Azəroğluna, Rəşid Behbudova qədər bir çoxları ilə tanış olmuşam. O vaxt mən balaca uşaq idim, o cür böyük, korifey insanlarla tanış olmaq mənə qismət olmuşdu. Onlar məni adımla çağırmırdılar, mənim bir adım var idi – “Babanın qızı”. Bir dəfə balaca olanda öz-özümə dedim ki, eybi yox, vaxt gələcək, atama deyəcəklər ki, siz Minayın atasısınız? (gülür). Doğrudur, sonralar buna nail ola bildim. Mən heç vaxt atamın adından istifadə eləməyi xoşlamamışam. Sosial şəbəkələrimdəki hesablarımda insanlar illər sonra bildilər ki, mən Baba müəllimin qızıyam. Bəlkə də sadəlöhv, təvazökar davranmışam, yəni atamın adından istifadə eləməmişəm. Hətta istəmişəm ki, atama “siz Minayın atasısınız?” – desinlər və atamda da mənimlə fəxr etsin.


- İxtisasınız nədir?

- Qərb Universitetində bakalavr təhsili almışam. Fərqli xtisaslar üzrə təhsili almışam, politologiya oxumuşam. Eyni zamanda, Amerikada bəslənmə ilə bağlı təhsilimi inkişaf etdirmişəm. Eləcə də enerji terapiyası ilə bağlı təhsilim var. Turizm sahəsindən 16 illik təcrübəm var. Ölkəm üçün hansı sahədə daha faydalı olaramsa, o sahədə də xidmət edərəm. 

- Sizin evdən xaricə getmək ənənənizin əsası 11 il əvvəl qoyulub, yoxsa, daha əvvəl də ölkələri gəzirdiniz?

- Bilirsiniz, mən 11 ildir Azərbaycanda yaşamıram. Amma ilk dəfə 90-cı illərdə getmişəm. 1995-ci ildə ABŞ-da təhsil almışam. İlk dəfə o zaman getmişəm. Mən Hüseyn Cavid adına 132 nömrəli məktəbdə təhsil almışam. Məktəbimiz ərəb dili təmayüllü idi. İkincisi sinifdən ərəb, dördüncü sinifdən ingilis dili öyrənirdik. Mənim hər iki dilə həvəsim var idi. Hər gün dəftərlərimi, kitablarımı açıb özümlə məşğul olurdum. Hətta müəllim yanına da getməmişəm. Bir dəfə bizim məktəbdən Küveytə tələbə göndərmək istədilər. Mən də ərəb dilini bilən ən yaxşılardan idim. Ərəb dili müəllimim əslində Küveytə göndərilənlərin siyahısına mənim adımı saldı. 1993, ya da 1994-cü il idi. Atam isə dedi ki, hara gedirsən, nə Küveyt, nə xarici ölkə... Mən səni heç yerə göndərmirəm (gülür). O zaman Küveyt məsələsi beləcə bağlandı. Sonra Amerikaya getmək, orada təhsil almaq məsələsi gəldi. Atanın mühafizəkar tərəfi yenə də özünü göstərdi. Amerikada təkbaşına nə edəcəksən, yox, olmaz – dedi. O vaxt Amerika dövlətinin Azərbaycana etdiyi təhsil yardımı proqramı – SSA təzəcə fəaliyyətə başlamışdı. Evdən imtahana da getməyə qoymamışdılar. Ata məni azad ruhlu böyütmüşdü. Ondan sonrakı il düşündüm ki, gedim həmin imtahanlara, bəlkə heç daxil ola bilməyəcəyəm. Həmin imtahanlara getdim, sınaqların hamısından keçdim. Sonra da evə gəlib dedim ki, bilirsiniz nə var, mən həmin imtahanların hamısından uğurla keçmişəm və bu, hamıya qismət olmur. Çünki bu şansdan ancaq 50 nəfər yararlana biləcək. Ona görə də icazə verin, gedim Amerikada oxuyum. 


- Yəni evdəkiləri razı sala bildiniz?

- Hə. 16 yaşım var idi. Atam özü də yaxşı bilirdi ki, onun, anamın bizə verdiyi tərbiyənin bünövrəsi çox möhkəmdir. Amerikada olmur, Ayda, Marsda olsun, öz uşaqlarına hansı tərbiyəni verdiklərini yaxşı başa düşürdülər, ona görə də razılaşdılar. Yəni, həmin tərbiyədən, haşiyədən kənara çıxmayacağımı, özümü necə aparacağımı bilirdilər. Doğrudan da atam bizi uşaqlıqda hərbi rejimdə böyütmüşdü (gülür). 

- Myanmarda, Peruda yaşamısınız... Seçimizin həmişə eqzotik ölkələr olub? Həmin ölkələrdə nə qədər yaşamısınız?

- Peruda 6 ay yaşamışam. Orada ispan dilini daha da mükəmməlləşdirdim. İspan dilini hazırda təmiz bilirəm. 

- Dilləri həmin ölkələrdə yaşayaraq öyrənirsiniz, yoxsa..?

- Amerikada, Kaliforniyada məktəbdə oxuyarkən – çox istəmişdim və orada təhsil almaq mənim üçün böyük şans idi – cənub tərəfdə idim. Orada meksikalılar çoxdur. Ona görə də ətrafda hamı ispan dilində danışırdı. Mən də həmişə çalışmışam ki, hamı ilə rahat şəkildə ünsiyyət qura bilim. Amerikalılar elə deyillər. Onlar ancaq ingilis dilinə üstünlük verirlər və bilirlər ki, bu dili bilməklə dünyanın istənilən ölkəsinə gedə bilərlər və onlara başqa dil lazım deyil. Amma mən belə insan deyiləm. Hardayamsa, gərək oranın dilini bilim. Ona görə də heç vaxt Almaniyada yaşamaq istəməmişəm, çünki alman dilini xoşlamıram. Kaliforniyada oxuyarkən məktəbdə ispan dilini öyrəndim. Hətta fransız dili var idi, onu da seçmişdim. Sonra mənə dedilər ki, ta ağ eləmə, sən buraya ingilis dilini öyrənməyə gəlmisən və dərslərini də ingilis dilində oxuyasan. İspan dilini öyrən, amma fransızca sənin üçün çox çətin olacaq – dedilər. Fransız dilini öyrənməyə qoymadılar, yoxsa onu da öyrənərdim. Sonra Azərbaycana qayıtdım və gördüm ki, ispan dilini artıq itirməyə başlamışam. 1996-cı il idi. Amerikadan təzə qayıtmışdım. İspan dilini bilən bizdə təzə-təzə çoxalıb. O zaman indiki imkanlar yox idi. Qərb Universitetində müəllimimiz var idi, Yevgeniya xanım, mən və Amerikada mənimlə birgə oxuyan yoldaşım ondan dərslər almağa başladıq. Biz onun evinə gedirdik, bizim ispan dilinin qrammatikası ilə bağlı bilgilərimizi əməlli-başlı yoluna qoydu. Çünki Amerikada ancaq danışmağı öyrədirlər, qrammatikaya o qədər də önəm verilmir. 

- Bu qədər ölkələri gəzirsiniz, bəs onun maliyyə tərəflərini necə qarşılayırsınız?

- Mən özümə çox asan dost tapıram. Bəxtim gətirib ki, dünyanın hər yerində dostum var. Amerikada oxuyarkən  tələbə mübadiləsi ilə gələnlərlə dostlaşdım. Məsələn, Fransadan dostlaşdığım qızın evinə getdim. 5 həftə Fransada qaldım. Mən də onları Azərbaycana çağırırdım. Peruya necə getdim? Əvvəlcə oradan olan yaxın rəfiqəm gəldi, 2 həftə bizdə, Azərbaycanda qaldı. Sonra o mənə dedi ki, sən də Peruya gəl. Ünsiyyətdə olmağı xoşlayıram deyə, özümə tez dost tapıram. Həm də Azərbaycankı “Rotaracat” klubun qurucu üzvlərindən biriyəm. “Rotaracat” – tələbə klubları dünyanın hər yerində var. “Rotaracat” “Rotary”  klubunun daha gənc versiyasıdır. “Rotaracat”da 18-30 yaş arası insanlar, “Rotary”da daha böyük yaşlı insanlar olur. Məsələn, Brazilyaya, Argentinaya getməmişdən əvvəl yazmışdım ki, mən Azərbaycan “rotaracat”ıyam, gəlirəm. Argentinadan az cavab gəldi, amma Brazilyanın hər yerindən yazdılar ki, gəl, bizdə qal. Braziliyalılar belə insanlardır... Mən onların, onlar da burada mənim evimdə qalırlar. Hətta bir ara anam deyirdi ki, bizim evimiz oteldir. O vaxt turist səhifələri var idi, Azərbaycan və Bakı haqqında məlumat səhifələrində birinci yeri tuturdum. Oradakı məlumatlara görə... O vaxt Bakıda “Rodisson” və “Hyatt” otelləri var idi, onlar da çox bahalı idi. Hostellər yox idi. Azərbaycana gəlmək istəyənlər, az büdcə ilə səyahət etmək niyyəti olanların hamısı mənə yazırdılar. Onlar da gəlib bizdə qalırdılar. 

- Minay xanım, deyirsiniz ki, insanlarla daha tez ünsiyyətə girə bilirsiniz, bəs ermənilərlə necə, ünsiyyətə girmək asandırmı?

- Bu, bir az çətin məsələdir. Mən “Koç” Universitetində də oxumuşam. Orada Ermənistan nümayəndələri də var idi. Daha çox onlar bizimlə, Azərbaycan qrupu ilə ünsiyyətə can atırdılar, nəinki biz. Hətta 16 yaşımda Amerikaya gedəndə elə oldu ki, məni erməni qızla bir otağa saldılar. Mən gedib dedim ki, bu qızla bir otaqda qalmaq istəmirəm. Doğrudur, Krosnadardan gəlmişdi, Rusiyanı təmsil edirdi, amma yenə də erməni idi. 1995-ci ildə olub bu hadisə... Dedilər ki, biz Amerikadayıq, burada demokratiyadır, sənə bu otaq verilib və sən orada qalacaqsan. Mənim üçün ən vacib məsələ kiminsə milliyətindən öncə insan olmasıdır. Sonra düşündüm ki, çıxış yolu yoxdur, qarşımdakı ermənidən öncə bir insandır, əlimdən gəldiyi qədər təmkinli olacağam və özümü özüm kimi aparacağam. Mən Minayam, o da Anjela olmağında qalsın. Sonradan erməni qız gördü ki, mən ona kin bəsləmirəm, mənfi münasibət göstərmirəm. Sonra aramız bir qədər yaxşılaşdı. Çünki bu qız Rusiyadan gəlmişdi. Amma Ermənistandan gələn qrup elə deyildi. Dərslərdə xəritə çəkərkən aramızda çoxlu mübahisələr olurdu. Onlar bizdən, bizdə onlardan uzaq dururduq ki, ara qızışmasın. Yəni, orada başqa respublikalardan da adamlar var idi, kimsə kiminsə tərəfini tutmaq məcburiyyətində qalmasın. Yenə də münasibətləri saxlaya bildik. 


- Ermənistana səfər məsələniz də olub, amma alınmayıb...

- 1990-cı ilin sonları idi. Bizim ABŞ-dakı Məzunlar Assosasiyası hər yerdə görüş keçirirdi. Bu regiondakı görüşlər çox vaxt Gürcüstanda reallaşırdı ki, azərbaycanlılara və ermənilərə həmin görüşdə iştirak etmək asan olsun. O vaxt Gürcüstanda vəziyyət pis idi. Saatlarla işıqlar sönürdü. Su olmurdu. Doğrudan da o vaxt Azərbaycanda həm siyasi, həm iqtisadi baxımdan vəziyyət çox yaxşı idi. Erməniləri buraya gətirmək isə bir qədər çətin idi. Birdən-birə qərar verildi ki, görüşü İrəvanda keçirsinlər. Bu görüş dövlətlər səviyyəsində olan bir şey idi. Biz Ermənistana getsəydik, təhlükəsizliyimizə də zəmanət verirdilər. Mən görüşün İrəvanda olmasına sevindim. Çünki səyahəti sevən bir insanam. Mənim üçün həmişə fərqli ölkələri, yerləri görmək maraqlıdır. Digər tərəfdən, mənə maraqlı idi ki, siyasətdən kənar bir ortamda görəsən, ermənilərlə ünsiyyət necə ola bilər?! Həm də İrəvan bizim tariximizin bir parçasıdır. İrəvan xanlığının mərkəzidir. Orada öz torpağımızdır, nə olsun ki, indi orada kimlərsə yaşayır. Düşündüm ki, ölkəmin tarixinin hər ucunu-bucağını görüm. Fikirləşirdim ki, bəlkə də bu bir şansdır və bir daha İrəvana gedib çıxa bilməyəcəm. Ona görə də arzum, istəyim var idi ki, İrəvana səyahət edim. Amma İrəvan səfərimiz baş tutmadı. Hətta anam da dua edirdi ki, bu səfər baş tutmasın (gülür). Çünki anam bu səfərdən çox narahat idi. 

- Artıq müharibə bitib. Görünən odur ki, hər şey normallaşmaya doğru gedir. Gələcəkdə yenə də İrəvana getmək istəyərsinizmi? Ümumiyyətlə, sizi orada qarşılayacaq erməni rəfiqələriniz varmı?

- Yox, rəfiqələrim yoxdur. Çalışıram ki, ayrıseçkilik salmayım. Dünyanın bir çox yerlərində yaşamışam. Qarşıma hər cür insan çıxıb. Hər millətin yaxşısı da, pisi də var. Son 11 ildir Türkiyədə yaşayırdım, orada erməni çoxdur. Uzun illərdir ki, orada yaşayırlar. Onların arasında biri mənim müdirim idi. İnanırsınız, o vaxt Qarabağ məsələsində bizə daha çox dəstək göstərirdilər, nəinki Ermənistana. Deyirdilər ki, diaspor ermənilərinin bizim burada nə yaşadığınmızdan, nə çəkdiyimizdən xəbərləri yoxdur. Söyləyirdilər ki, bizim işimizə qarışmasınlar, icazə versinlər öz məsələmizi özümüz həll edək. Doğrudan da Türkiyədəki ermənilərin əksəriyyəti Azərbaycanı dəstəkləyir. Mən bunu öz gözlərimlə görmüşəm, onlar artıq türkləşmiş ermənilər idi, hətta öz dillərini belə bilmirdilər. Ancaq ermənilərin xislətləri elədir ki, müəyyən mərhələlərdə özünü mütləq büruzə verir. “Koç” Universitetindəki proqramda bir nəfər var idi, həmişə bizimlə ünsiyyətə can atırdı. Azərbaycan dilini, türk dilini çox gözəl bilirdi. Elə bilirdik ki, Türkiyədə yaşayan ermənilərdəndir. Hətta son ana qədər erməni olduğunu bəlli etməmişdi. Son məqamda bildik ki, həmin şəxs Ermənistandan gəlib. Biz deyirik ki, ayrıseçkilik olmasın, hamımız insanıq, bir sıra hallarda bu, onlar üçün keçərli olmur. 


- Bu yaxınlarda Şuşada oldunuz. Təəssüratlarınızı almaq istərdik. Hansı hisslər keçirdiniz ilk ayaq basanda? Yəqin ki, ilk dəfə olurdunuz Şuşada?

- İndiyə qədər heç vaxt Şuşada olmamışdım, birinci dəfə idi. Sovetlər dönəmində "putyovkalar" olurdu, ildə bir dəfə harasa gedirdin, ya da qohumlar olan rayonlara üz tuturdun. Biz daha çox ana tərəfdən qohumlarımız olan Lənkərana, ya da İsmayıllıya, Göyçaya yollanırdıq. Zaqatalaya da gedirdik, çünki atanın dostu orada icra başçısı idi. Hələ uşaq olanda bilirdim ki, Azərbaycan nə qədər balaca olsa da, çox gözəl yerləri var. Hamısını görmək maraqlı idi. Sonra müharibə başladı, Şuşaya getmək qismət olmadı. Müharibə dövrünü, 1988-ci illəri çox yaxşı xatırlayıram. Qonşuluğumuzdakı ermənilər də çıxıb getdilər. Qayıdım, Şuşa səfərinə. Azərbaycanın bütün rayonlarında olmuşdum, hətta Naxçıvana qədər gedib gəzmişdim. Amma həmişə içimdə bir narahatlıq var idi ki, görəsən, mən Qarabağı görəcəyəmmi?! Şuşanın bizim üçün yeri başqadır, oxuduğumuz kitablarda, dinlədiyimiz musiqilərdə... Üzeyir Hacıbəyovdan tutmuş, Bülbülə qədər Şuşa özü bir tarixdir. “Üzeyir ömrü” filminə həsrətlə baxırdıq. Açığı, düşünmürdüm ki, nə vaxtsa oranı görmək mənə qismət olacaq. Dünyanı gəzirdik, söhbət Qarabağ məsələsinə gələndə başımız aşağı idi. Müharibənin başladığı ilk günlərdə yenə də inamsızlıq var idi, yenə də Rusiyadan zəng gələcək və savaş dayanacaqmı? – deyə düşünürdük. Hər an gözləyirdim ki, dayanacağımızı deyəcəklər. Bir neçə gün keçdi, gördüm ki, yox, hələ də davam edir. İçimdə bir ümid cücərməyə başladı. Bilirdik ki, biz emənilərdən güclüyük, çox güclü ordumuz var. Əlimizin altında hər şey var, bizə heç kim mane olmasa biz qalib gələcəyik – bunu bilirdim. Amma “kiminsə mane olması” arzularımıza kölgə salırdı. Şuşanın alınması xəbərini qürbətdə eşitdik. İnsan qürbətdə daha çox vətənə bağlı olur. İstanbulda idim, Amsterdamda yaşayan bakılı bir rəfiqəm var idi, o gəlmişdi. Alaniyaya getdik. Gördük ki, hər yerdə Azərbaycan bayrağı var. Qürur hissi məni bürüdü. Şuşa alınan gün biz Azərbaycan bayrağı axtarıb tapdıq və paraşütlə onu qaldırdıq, həmin gün Azərbaycan bayrağı Şuşa üçün Alaniyada dalğalandı. Sonra bir kafeyə getdik və ən bahalı şampanskini sifariş verdik. Kafedə oturanların hamısına dedik ki, qonağımızsınız, Şuşanın alınmasını qeyd edirik. Orada xaricilər də, türklər də var idi, bizə baxdılar ki, şərabı götürsünlər ya yox... Çünki bahalı şərab idi. Biz də ofisiantı çağırdıq, hər kəsin staolunun üzərinə bakalları düzdülər və həmin insanlarla Şuşanın alınmasını qeyd elədik. İçimizdə bir hiss var idi ki, kaş həmin an Vətəndə olardıq. Bu qələbəni xalqımızla qeyd edərdik. Türkiyə də qardaş dövlətdir, elə vətəndəki kimi qeyd edə bildik. Şuşaya ilk addımımı atanda isə dərindən nəfəs aldım. Orada nəfəs ala bilmək, həmin anı yaşamaq deməkdir. Orada nəfəs alıramsa, demək, oradayam, həmin anı yaşaya bilirəm. Mən yaşayıram, torpaq da onu yaşayır, birgə yaşayırıq. Torpaq da nəfəs alırdı. Cıdır düzündə oturub meditasiya elədim. Oranın enerjisi o qədər güclüdür ki, fikirləşdim ki, özümü buraxsam, külək bu dəqiqə məni aparacaq. Havası çox təmizdir. Şuşa tamamilə fərqli bir yerdir. Mən bunu indi başa düşürəm. Şuşanın verdiyi enerji də möcüzəvidir. Günəşin ilk çıxıb son batdığı yerdir sanki... Şuşanın torpağına hopub onun bir parçası olmaq istəyirdim. İndiyə qədər belə bir şey hiss eləməmişdim. 

- Şuşadan Xankəndi necə görünürdü?

- Baxdıq... İçimdə bir hiss var idi ki, bura da mənim torpağımdır, mən niyə oraya gedə bilmirəm. Mən niyə qorxmalıyam ki, oradan snayper baxır?! Niyə rahat hərəkət edə bilməyim? – kimi içimdə hisslər var idi. İnanıram ki, çox qısa zamanda Xankəndinə də gedəcəyik. Xankəndi artıq bir addımlığımızdadır. Bura qədər gəlmişiksə, məncə, burdan sonrası daha asandır. Hətta müharibə dövründə türkiyəli dostlarımız deyirdilər ki, bizi aparsalar, biz də Qarabağ üçün savaşarıq. Hətta mən düşünürəm və gözləyirəm ki, Şuşada bir sağlamlıq mərkəzi açım. Söhbət ruhun və bədənin sağlamlığından gedir. Müharibədən çıxmış, yaxınlarını itirmiş insanlara böyük dəstək lazımdır. Əgər desələr ki, turizm sahəsi ilə bağlı köməyinizə ehtiyacımız var, ora da gedə bilərəm. Amma məncə, insanlarımızın psixoloji dəstəyə daha çox ehtiyacı var. Mənim arzum var, elə bir yer yaradaq ki, insanlar təkcə bədənini deyil, ruhunu da dinləndirə bilsinlər. Onlar üçün mənəvi dəstək verən bir yer olmalıdır – deyə düşünürəm. Bu, çox vacibdir. 

- 43 yaşındasınız və deyəsən hələ də ağ atlı şahzadəniz gəlib çıxmayıb...

- Əvvəllər deyirdim ki, hələ tezdir. Görüləcək işlərim çoxdur – deyə düşünürdüm. Dünyanı gəzmək istəyirdim. Məncə, insan ilk olaraq böyüməli və özünü tanımalıdır ki, sonra da başqasını tanımağa imkanı olsun. Dünyanı gəzib tanımaqla yolda, gəzərkən həm də özümü daha yaxından tanıyırdım. Mən hazır olmaq istəyirdim. Mənim üçün ailə qurmaq əsas şərt deyil, əsas şərt “evlənək, uşaq olsun” deyil, evlənək, “cütlük olaraq bu dünyaya xeyrimiz dəysin” – olmalıdır. Ona görə də gərək insan özünü tanısın və başqalarını daha rahat tanıya bilsin və gözəl şəxsiyyət kimi inkişaf eləsin.

- Yəqin ki, planlarınızda evlənmək var?

- Qismət olarsa... (gülür). Təbii ki, bu iş qismət deyil. Bir məsəl var, tələbə hazır olanda müəllim də gəlir. Mən özümü nə vaxt hazır hiss etsəm, yəqin ki, o zaman müəllim də gələcək (qəşş edib gülür).

- Olubmu ki, səyahət vaxtı kimsə sizə evlilik təklifi etsin?

- Amerikada olub. Bir müddət orada yaşamışam. Bilirsiniz, Amerika çox uzaqdır. Hamı ilə rahat dil tapa bilsəm də, Amerikada qalmaq istəməmişəm. Sırf ona görə də həmin evlilik təklifini geri çevirdim. Hətta “green card” udub geri verənlərdənəm. Çox insanın buna görə məndən zəhləsi gedir, çünki mənə görə şanslarını itirdilər. Baxın, Peruda yaşamışam və oradakı insanlar xasiyyətcə bizə yaxındırlar, nəinki amerikalılar... Perunun meyvəsi, təbiəti, insanları bizə çox yaxındır. Şimali Amerikanın enerjisi heç zaman məni tutmadı. Hətta mən Amerika-Azərbaycan Ticarət Palatasında işləmişəm. Çox yaxşı işlərim olub, Kaliforniyada, Floridada yaşamışam. Orada vəziyyətim pis olmayıb. Amerikalılar dünyadan xəbərsizdirlər. Onların cəmi 1 faizində xarici pasport var. Ailələrdə qalmışam, dünyadan bixəbərdirlər. 

- Bəs Azərbaycanı necə tanıyırlar?

- Azərbaycan haqqında heç nə bilmirlər. Deyirsən ki, Türkiyənin, Rusiyanın yanındayıq, onda təyin edə bilirlər, Brazilyada Azərbaycanı daha çox tanıyırlar, nəinki Amerikada... Hətta mən Amerika-Azərbaycan Ticarət Palatasında çalışarkən Ağ Evdə işləyən bir insanla tanış olmuşdum, mən ona Azərbaycandan olduğumu dedim. Üzərimdə Londondakı “Big Ben” olan bir köynək var idi. Mənə dedi ki, Azərbaycanın paytaxtı buradır?! Bunu mənə Vaşinqtonda yaşayan və Ağ Evdə işləyən şəxs dedi. Orada bütün səfirliklər var. Hətta “Massachusetts Avenue”da bir az gəzsələr, bütün ölkələrin bayraqlarını görəcəklər, ölkələr haqqında məlumat alacaqlar.  Bu da ABŞ-ın paytaxtında olan insanlar... Əlbəttə orada dünyanı dərk edən, ağıllı insanlar da var idi. Onlar azlıq təşkil edə bilərlər, amma intellektual insanlar da var. 

- Azərbaycanı xarici ölkələrdə hansı şəraitdə təmsil etmisiniz?

- Mən həmişə gəzmək üçün eqzotik yerlər seçmişəm. Ona görə də məndən əvvəl oradakı insanlar heç bir azərbaycanlı ilə rastlaşmayıblar... Məni tanıyanlar elə bilirdilər ki, Azərbaycanda hamı beş dil bilir. Onlar mənim vasitəmlə Azərbaycanı tanıyırdılar. İlk dəfə Myanmara gedəndə Azərbaycan pasportunun hər tərəfinə baxdılar, çünki ölkəmizi orada tanımırdılar. Hansı ki, özü 70 il dünyaya bağlı qalıb. Mən oraya gedəndə küçədə səkilər yox idi, vatsap işləmirdi. Mobil telefonu əlindən alırdılar, bir də ölkədən çıxanda qaytarırdılar. Brazilyada, Paraqvayda mənə görə Azərbaycanın ya adını eşidirdilər, ya da tanıyırdılar. Hətta Peruda qaldığım ailəyə Azərbaycan yeməkləri bişirmişdim. Dünyanın 55 ölkəsində olmuşam. Amerikada da çox işlər görmüşük. 

- Hobbiniz varmı?

- Gəzdiyim yerlərdən heykəllər toplayıram. Əvvəllər maqnitlər alırdım, ev dəyişdikcə, problemlər yaşayırdım (gülür). Bir də hər ölkədən gəldikcə, həmin ölkələrdən cibimdə pullar qalır. O gün İstanbuldakı iş yerimdə bir gombul zərf tapdım, içində də gəzdiyim ölkələrdən pullar... İsraildən qayıdanda 170 şekelim qalmışdı. Baxım ki, 700 lirədən artıqdır. Düşündüm ki, az pul deyil, mən bunu niyə xərcləməmişəm?! (gülür). Ümumiyyətlə, harada yaşamağımdan, işləməyimdən asılı olmayaraq, Azərbaycanı layiqincə təbliğ etməyə çalışacağam. 

P.S. Yeri gəlmişkən, dünən Minayın atasının, Azərbaycanda bir çoxlarının sevimli şairi Baba Vəziroğlunun doğum günüdür. Redaksiyamız adından həm Baba müəllimi, həm də onun səyyah qızı Minay Məsimovanı səmimi qəlbdən təbrik edirik!

Tural Turan

  • Baba Vəziroğlunun qızı: Məni erməni ilə eyni otağa saldılar və... - MÜSAHİBƏ

  • Baba Vəziroğlunun qızı: Məni erməni ilə eyni otağa saldılar və... - MÜSAHİBƏ

  • Baba Vəziroğlunun qızı: Məni erməni ilə eyni otağa saldılar və... - MÜSAHİBƏ

  • Baba Vəziroğlunun qızı: Məni erməni ilə eyni otağa saldılar və... - MÜSAHİBƏ

  • Baba Vəziroğlunun qızı: Məni erməni ilə eyni otağa saldılar və... - MÜSAHİBƏ

  • Baba Vəziroğlunun qızı: Məni erməni ilə eyni otağa saldılar və... - MÜSAHİBƏ

  • Baba Vəziroğlunun qızı: Məni erməni ilə eyni otağa saldılar və... - MÜSAHİBƏ

  • Baba Vəziroğlunun qızı: Məni erməni ilə eyni otağa saldılar və... - MÜSAHİBƏ

  • Baba Vəziroğlunun qızı: Məni erməni ilə eyni otağa saldılar və... - MÜSAHİBƏ

  • Baba Vəziroğlunun qızı: Məni erməni ilə eyni otağa saldılar və... - MÜSAHİBƏ

  • Baba Vəziroğlunun qızı: Məni erməni ilə eyni otağa saldılar və... - MÜSAHİBƏ

  • Baba Vəziroğlunun qızı: Məni erməni ilə eyni otağa saldılar və... - MÜSAHİBƏ

Tural Turan
Rəylər
Oxumağa davam et
Reklam

Xüsusi

Burada 1000 manata avtomobil ala bilərsiniz, 2 manata isə... - MARAQLI FAKTLAR - FOTO

Budəfəki həmsöhbətim Litvada yaşayan soydaşımız Nicat Ağayevdir. O, Litvada həm təhsil alır, həm də işləyir. Şirvan şəhərində doğulub. Universiteti də burada bitirib. Nicat Ağayev Azərbaycanı Litvada fəal şəkildə təmsil edənlərdəndir. Hətta 44 günlük Vətən müharibəsi dönəmində paytaxt Vilnüsdə “Qarabağ Azərbaycandır!”, “Pray for Ganja”, “Barda” plakatları ilə təkbaşına aksiyalar keçirib, Azərbaycan həqiqətlərini Litva ictimaiyyətinin diqqətinə çatdırıb. 

Publika.az Litvada yaşayan soydaşımız Nicat Ağayevlə müsahibəni təqdim edir.

- Nicat, Litva təəssüratlarınızı bizimlə bölüşə bilərsinizmi? Oraya nə üçün getmisiniz? Eşitdiyimizə görə, Litvada ucuz avtomobillər çoxdur...

- Mən Avropada bir il könüllü oldum. Litvanın Mariampol şəhərindəki məktəblərin birində informatika müəllimi işləyirdim. Şagirdlərə videomontaj və fotomontaj dərsləri keçirdim. Həmin müddətdə Mariampol şəhərində qalırdım. Orada istər-istəməz ucuz qiymətə təklif olunan avtomobillərin içərisinə düşdüm. Mariampol bir növ Litvanın maşın bazarıdır. İnsanlar daha çox maşınların alışı və satışı ilə məşğuldur. Ora Avropanın ən ucuz maşın bazarıdır. Hətta bir-dörd motor, 2006-cı il buraxılışlı “Opel”i 500 avroya almaq mümkündür. Yəni, benzil, dizel fərqi yoxdur. Hətta 800-1000 avroya iki-beş, bir-beş motorlu normal avtomobillər almaq mümkündür. Söhbət 2004-2005 istehsallı avtomobillərdən gedir. İnsanlar satdıqları maşınlara araşdırmadan, öz ehtiyaclarına uyğun qiymət qoyurlar. Eyni “mood”da olan avtomobili 800 avroya da ala bilərsən, 1000 avroya da... yəni, hərə öz kefinə uyğun qiymətlər qoyur (gülür). Mən də bir-dörd motor avtomobil almışam. “Renault”dur, 600 avroya razılaşdıq. 300 avroluq da xərcim çıxdı. 2010-cu ilin “Renault”u 1200 avrodur. 

- Avropada qiymətlər necədir? 

- Avropada qiymətlər çox ucuzdur. Orada LIDL adında mağazalar şəbəkəsi var. Təsəvvür edin ki, 10 ədəd yumurtanın qiyməti 70 sentdir. Toyuq ətinin qiyməti də ucuzdur. 4 köftənin qiyməti 35 sentdir. Avropanın hər yerində LIDL məhsullarının qiymətləri eynidir. Hər şey sənin yaşayış lüksündən asılıdır. Məsələn, baton çörəklər 19 sentdən başlayır. Amma adam var ki, 59 sentlik baton çörəyi alır. Mən ikisini də alıb yoxlamışam. İkisinin də dadı eynidir. Orada yaşayış imkanları sənin necə yaşamaq istəyinə daha çox bağlıdır. Bizim bir qız dostumuz var, o, heç zaman 19 sentlik çörək almır. Eyni şeyin daha bahalısına, brendlərə üstünlük verir. Litvada “Kliver” adlı bir şirkət var, onların heç yerdə emblemi, reklamı yoxdur. Ona görə də qiymətləri çox ucuzdur. 19 sentlik çörək həmin “Kliver”indir. Loqolarına rəng xərcləmirlər. Sellofanları, qabları sadədir. Ona görə də qiymətləri sadədir. Kasıblar da orada brend malların keyfiyyətində məhsullar istehlak edə bilirlər. 

- Litvada yaşamaq bahalıdır?

- Ucuzdur. Hətta Azərbaycanda işləyərək Litvada ailə saxlamaq olar. Litvada uşaqlar üçün idman komplekslərinin qiyməti aylıq 4 avrodur. Bizim pulla 8 manat. Ona yemək, müəllim xidmətləri, idman alətləri və s. daxildir. Uşaq 1 ay gedir və ayda cəmi 4 avro ödəniş edilir. Həmin kompleksin içərisində saunalar, 12 cür hamam da var. Tələbələr üçün saunalar 1,5 avrodur, yəni 3 manatdır. Böyüklər, tələbə olmayanlar üçün saatı 3 avrodur. Halbuki Azərbaycanda saunaya gedəndə adama 30-40 manatımız çıxır. Amma “LIDL-Litva”da qiymətlər ucuzdur. Hətta pensiyaçılar üçün 80 faizə qədər endirimlər var. Nəqliyyat sistemlərində tələbə kartınız varsa, 50 faizlik endirimdən istifadə edə bilərsiniz. Yaşlılar üçün endirim 80 faizdir. Hətta müəyyən yaşdan sonra pulsuzdur. 


- Burada son dövrlər oğurluqların sayı artıb. Orada da oğurluqlar çoxdurmu?

- Azərbaycanda olarkən mənim işlədiyim kafeyə bir nəfər oğurluğa girmişdi. İçkili biri idi. Qolunu kəsmişdi və çıxıb getmişdi. Ağlı başında olan adam Litvada oğurluq etməz. Mənim işlədiyim kafenin yerləşdiyi səmtdə cəmi 3000 nəfər əhali yaşayır. Orada çoxlu qaraçılar var, hansı ki, oğurluğu da çox onlar edir.

- Litvada iş adamlarımız varmı? 

-  Azərbaycanlı iş adamları var, amma çoxu bir-biri ilə sıx əlaqəli deyil.


- 44 günlük müharibə dövründə Litvada idiniz? Orada bizimkilərin ab-havası necə idi?

- Təxminən müharibənin ortalarında Litvada idim və təşəbbüs irəli sürdüm ki,  “Qarabağ Azərbaycandır!” şüarı ilə bir yürüş gerçəkləşdirək.  Heç kimdən səs çıxmadı deyə, təkbaşıma paytaxt Vilnüsdə “Qarabağ Azərbaycandır!”, “Pray for Ganja”, “Barda” plakatları ilə “McDonald's”ın qarşısında və mərkəzi küçələrdə yürüş təşkil etdim. 

- Orada ölkəmizin təbliğatını necə aparırsınız?

- Bir il Kalvarija gimnastikasında video və fotodizayn dərsləri keçmişəm. Bu müddətdə vətənimizi layiqincə təmsil etmişəm. Ölkəmiz haqqında suallara pozitiv cavablar verirdim. Ermənistan-Azərbaycan problemləri, Qarabağ döyüşləri, ermənilərin azərbaycanlılara qarşı soyqırımıları, erməni vəhşilikləri haqqında litvalı tələbələri məlumatlandırmışam. Hansı ki, litvalılar xalq olaraq azərbaycanlılara qarşı müsbət fikirdədir. Yaşlı nəsil demək olar ki, Ermənistan-Azərbaycan məsələsində tamamilə Azərbaycanın tərəfindədir. Çünki 80-ci illərin sonlarındakı milli azadlıq mübarizəmiz litvalılarla oxşardır. 


- Litvada erməni diasporu güclüdürmü?

- Bəli, Litvada erməni  diasporu güclüdür. Məsələn, kiçik şəhər var - Mariampol,  orada “Armenia” adlı kafeləri də var. Hətta ən turistik şəhərlərdə “Yerevan” adlı kafeləri mövcuddur. Onu da deyim ki, bizim milli kababımıza Litvada “Armenski şaşlık” deyirlər.

- Litvada milli mətbəximizdən ibarət kafe və restoranlar varmı?

- Xüsusi olaraq sırf bizim mətbəx yoxdur, ən azından orada olduğum müddətdə görməmişəm. Amma bizim kafenin adı “Eurazija” idi. Yəni Avropa və Azərbaycan idi. Sonra həmin kafenin adını dəyişdik. “Baku” elədik, çünki düz yanımızda “Yerevan” kafesi var idi.

- Baltik sahillərində təhsilin səviyyəsi necədir?

- Litvadakı dövlət universitetlərində, xüsusən də mənim təhsil aldığım universitetdə -  “Alytaus kolegija”da  təhsil yüksək səviyyədə deyil. Buna baxmayaraq, rüşvət deyilən şey də yoxdur.

- Litvalıların yeməklərini yemək olurmu?

- Litvalıların yerli yeməkləri dəhşətli dərəcədə azdır. Ən məşhurları isə “çepelini”, bir də çəhrayı rəngdə suplardır - “saltibarsciai” adlanır. Həmin yemək çox dadlıdır. Dadı bizim atlamaya bir az oxşayır, amma onun içində çuğundur olur. 

Açığını desəm, litvalıların dostluq bağları yox dərəcəsindədir. Qohumlarına da istiqanlı deyillər. Cümə günü axşamdan başlayaraq bazar ertəsi səhər işə gedənə qədər bu insanlar sərxoş olurlar. Ölənə qədər içirlər (gülür). Özü də oğlan-qız fərq etmir. Orada içməyən və siqaret çəkməyən çox az adam var. Ata ilə övlad bir evdə qalmır. Bəxtəbəxt bir yerdə kafeyə gəlsələr də, hesablarını ayrı-ayrı ödəyirlər. Atalar da, oğullar da bu qədər soyuqdur. Deməli, işçimizin sevgilisi vəfat etmişdi. Oğlanın anası dostları ilə yasa gəldi, başsağlığı mərasimini suşi, pizza və spirtli içkilərlə qeyd edib getdilər. 

- Litvada əsasən hansı sahələr daha yaxşı inkişaf edib? 

- Ölkənin əsas inkişaf edən şəhərləri Kaunas və Vilnüsdür. Sənaye və iş imkanları, gəzinti üçün Klaypeda şəhəri daha çox inkişaf edib. Mənə görə ən gözəl şəhər Nidadır. Ağ qumları ilə məşhurdur. Düz Baltik dənizinin sahilində yerləşir. Ekosistemi olan şəhər hesab olunur. Rəngli və özünəxas memarlığı ilə diqqət çəkən evləri var. 

Konkret deyə bilməyəcəm ki, Litvada daha çox nələr inkişaf edib. Çünki mükəmməl bir sistem var və həqiqətən də qurulan sistem düzgün işləyir. Amma əkinçilik bir az yayğındır.

- Başınıza gələn ən maraqlı hadisə...

- “Otostop” çəkirdim, avtomobilə əl edib saxlatdım. Birdən bir “Opel” saxladı. Sürücü qayıtdı ki, Sumqayıta gedirsən? Bir anlıq çaşıb qaldım. Sonra gülüşdük...

 - Litvalı qızlarla ünsiyyət qurmaq asandırmı?

- Yox (gülür)... nəinki qızlar, elə oğlanlarla da dil tapmaq çox çətindir. Səbəbi odur ki, dostluq bağları yoxdur. İnsanları daha yaxına buraxa bilmirlər. Buna öyrəşə bilməyiblər, yəni, bizim kimi istiqanlı və qonaqsevər deyillər. Amma litvalı qızlar çox müasir geyinən, uzun saçlı, sırğa taxan oğlanlara maraq göstərmir. Daha çox sadə saç düzümlü və belə demək mümkünsə, “maço” kişiləri sevirlər. Hətta başıma gələn bir hadisəni danışım; Deməli, bağçanın kənarında oturub uşaqların oynamasına baxırdım, qız dostum gəlib dedi ki, çox baxma, müəllimlər səni pedofil zənn edə bilərlər. Onun bu sözlərinə də çox heyrətlənmişdim. Məsələn, Litvada bir yad uşağı öpmək və ya ona toxunmaq, hətta balaca uşağa diqqətlə baxmaq pis qarşılana bilər. 

- Yəni, istiqanlı deyillər...

- Situasiyaya görə dəyişir. İçəndən sonra litvalıları tanımaq olmur (gülür). Dost, qardaş olurlar. Qucaqlaşmaq, öpüşmək...  Amma ayıq olanda salam belə vermirlər. Təbii ki, hər kəs belə deyil, insandan insana dəyişir. Yəni, görünüşə görə çox şeylər dəyişir. Qısa saçı olan oğlanın üstünlükləri deyə bilərəm ki, daha çoxdur (gülür). 

- Nicat, bəs, gənclərin əyləncəsi, məşğuliyyətləri nələrdir?

- Litvada insanların əsas əyləncəsi basketboldur. Tennisə də maraq böyükdür. Amma daha çox basketbolu sevirlər. Bir qədər futbola maraq var, yəni, hobbiləri sırasına daxildir. Di gəl ki, futbol orada bizdəki kimi məşhur deyil. 

- Yəqin ki, orada erkən nikahlar olmur bizdəki kimi... Gənclər ali təhsilə meyllidir? Ən populyar sahə hansıdır?

- Yox, orada da da erkən nikahlar var. Məsələn, bizim yaşda olanlar, yəni 25-30 yaşlı əyalət insanlarının, rayonlarda yaşayanların 3-4, 5-6, hətta 7-8 qardaş-bacıları var. Bu cür çoxuşaqlı ailələr sovet dövrünün sonlarına təsadüf edənlərdir. Amma indi bu tendensiya təmiz dəyişib. Azuşaqlı ailələr daha çox üstünlük təşkil etməkdədir, üstəlik, nikah məsələsi belə demək mümkünsə, dəbdə deyil. Hamı biri və bir neçəsi ilə yaşayır, amma ortada nikah yoxdur. Çoxları belədir. Səbəbi də odur ki, boşanma prosesi vaxt aparır. Əlavə prosedurlar tələb edir deyə, cütlüklər nikaha girmirlər. Eyni zamanda, oxuyanları, ali təhsil almaq istəyənləri gündüzlər çıraqla gəzib tapa bilərsiniz. Gənclərin böyük əksəriyyəti məktəbi bitirdikdən sonra peşə məktəblərinə gedir. Universitet oxuyan və ya kollecdə təhsil alanların sayı dəhşətli dərəcədə azdır. Cavanların çoxu başqa ölkələrdədir və Litvanı, ölkənin imkanlarını sevmirlər.

- Siz litva dilini bilirsinizmi?

- Çox az. Hətta dəhşətli dərəcədə az bilirəm. Ancaq sifarişlə bağlı sözləri öyrənmişəm (gülür). İnsanlarla ünsiyyəti ilk olaraq litva dilində, yaşlı nəsillə rusca, gənclərlə daha çox ingiliscə ünsiyyət qururam. 

- Şuşanın azad olunması xəbərini harada eşitdiniz və qürbətdə hansı hissləri keçirdiniz?

- 44 günlük müharibə dövründə qələbə əhval-ruhiyyəsi ilə yanaşı, stress də yaşayırdıq. Çünki internetin qısıtlanmasından dolayı, ailələrimizlə danışa bilmirdik. Amma qələbə sevincini eşidəndə sevincdən uçurduq. Şuşa alınan gün azərbaycanlı dostlarımla Kaunas şəhərində toplaşdıq və gözəl şəkildə qeyd etdik. Açığı, Şuşa alınanda keçirdiyim hissləri sözlərlə ifadə edə bilmirdim. Çünki Ülkər adlı qızla eyni məkanda oturub ancaq xəbərləri oxuyurduq və Prezident çıxış edəndə özümüzdən asılı olmayan sevinc göz yaşları içində idik. O günə kimi nə qədər qohum, nə qədər tələbə və  əsgər yoldaşlarım şəhid olmuşdu. Qarışıq hisslər içərisində idik. 

Tural Turan

Oxumağa davam et

Xüsusi

İki ayağını itirən tanınmış azərbaycanlı xanımdan həyat dərsi: Allahdan ən çox istəyim... - MÜSAHİBƏ - FOTO

Mənim dünyamda qadın hüdudsuz güc, solmayan günəş deməkdir. Bir yanı tükənsə də, digər tərəfindən dünyaya enerji paylayır. Ən çox da öz kölgəsində nəfəsini dərib, yoluna davam edən. Yorulanda öz əlindən tutub qaldıran, ən çox da özünü xoşbəxt etmək istəyəndir qadın.

Uşaq ikən itirdiyi ayaqları üzərində bu gün də dimdik durmağı bacaran, hətta üstəlik dikdaban ayaqqabı geyinib ehtiyacı olanlarının köməyinə qaçacaq qədər vəfalıdır qadın.

Publika.az-ın həmsöhbəti Vəfa Aktuz qadın olmağın, insan olmağın düsturunu yazır. 

- Vəfa xanım, illərdir,  yüzlərlə insana həm hüquqi, həm də mənəvi dəstək olursunuz.

- Bildiyiniz kimi mən 2008-ci ildə Azərbaycanda “Gülüstan” kimsəsiz uşaq və qadınlara yardım ictimai birliyi qurmuşdum. Birlik bu gün də fəaliyyət göstərir və mən sədriyəm. Təşkilat yarananda hər kəs elə düşünürdü ki, adından da məlum olduğu kimi sadəcə maddi və mənəvi yardıma möhtac uşaq və qadınların himayəsi ilə məşğuluq. Lakin  kimsəsiz kəliməsinin çox geniş anlamı var. Kimsəsiz olmaq sadəcə ətrafinda onu sevən insanların olmaması və maddi durumunun aşağı olmasına dəlalət deyil. İnsan var ki, ətrafında yüzlərlə sevəni var, lakin iç dünyasında kimsəsizdir. Daxili aləmini kimsə bilmir, qəlbində  yalnızdır. Maddi imkanı var lakin könlü o qədər kasıbdır ki, zənginliyinə baxmayaraq nəfsi pis yola düşməyə vadar edir. Bu istiqamətdə mən qadın həbsxana müəssisəsində uzun illər layihələr həyata keçirmişəm. Eyni zamada Bakı küçələrində fahişəliklə məşğul olan qadınlarla mütəmadi görüşürdüm ve çox şükür ki, gözəl nəticə əldə edirdik. Leyla xanım, biz azərbaycanlılarda mənəviyyat hissi yüksəkdir. Bəli, mən də bu xalqın nümayəndəsiyəm, lakin bir az fərqliyəm. Bu yaşımadək heç vaxt yanılmamışam. Bir yola çıxıramsa, bu işi Allahın rızasını, rəhmətini qazanmaqçün edirəm. Rəbbim mərhəmətini endirir, odur ki, ən çətin situasiyaları, müşkül məsələlərin həllini tapmaq mənə xüsusi zövq verir. Bir insanın ümidi olmaq dünya qədər dəyərlidir.

Aucune description disponible.

- Hətta Türkiyə vətəndaşı ilə ailə qurub Azərbaycandan getməyiniz də fəaliyyətinizə mane olmadı...

Ailə qurduqdan sonra İstanbula köçdük burada da boş dura bilməzdim. Türkiyə ərazisinin tələbə yataqxanalarında universitet tələbələrinə ünvanlanmış motivasiya seminarları və konfranslar verirəm. Amma əlbəttə ki, əsas məsələm insanlara insanca yanaşmaqdır.

Nə gözəl ifadə etdiniz...

- Bunun açıqlaması odur ki, insan hər zaman möhtac varlıqdır. Güclü olduğu qədər zəifdir. Mən həmişə gücü, ümidi tükənmişlərin yanında olmağa çalışıram. Peyğəmbərimiz Həzrəti Məhəmmədin bir hədisi-şərifi var. Buyurur ki, kim gündüzü qaranlığa keçmiş insanların həyatında bir şam yandırarsa, Allah da onun axirətində gecəyə çevrilən gündüzünü aydınlıq edər.

- Xüsusən də bu gün qadınlarmızın çoxu çıxılmaz durumdadırlar. Amma səslərini cəmiyyətə çatdıra bilmirlər. 

- Yəqin xəbərdarsınız ki, bəzi qadınları fabrikdə, zavodda çalışmaq adı ilə gətirib, insan alverinə qurban gedirlər. Yaxud öz vətənində yol verdiyi bir səhv ucbatından el-obasından buraya qaçıb, yaşlı şəxslərlə evlənirlər. Bu evlilik boyu zorakılığa məruz qalırlar, ailədaxili şiddət, ölüm hallarınadək gedib çıxır. Hazırda bu istiqamətdə bir çox işlər görürəm. 50-yə yaxın qadınımızı dövlət orqanlarının köməyilə Azərbaycana göndərmişik. Özü də təkcə azərbaycanlılar deyil, qırğız, özbək və sair millətlərdən olan çoxlu sayda qadınları bu acınacaqlı durumdan xilas edirik. Bu işimi fövqəladə bacarıq saymıram, çünki bəzi insanlar yaradılışdan zəifdirlər. Düşdüyü çuxurdan çıxmağı bacarmır. Bəlkə də bacarar, amma el qınağından qorxur. Bu qorxu böyüdükcə getdiyi yolu da azır, bir çox səhvlərə yol verir. Doğrudur, insan hər zaman ümid ve qorxu arasında olmalıdır.

Aucune description disponible.

- Bildiyim qədərilə Türkiyənin siyasi həyatında da yanından iştirak edirsiniz.

- İşlədiyim istiqamətlər o qədər genişdir ki, haradan başlayacağımı bilmirəm. 2018-ci ildə AK partiyada millət vəkili namizədliyimi irəli sürmüşdüm. Müsbət nəticə olmasa da, siyasətə qatılmağım üçün uğurlu addım oldu. Hazırda Türkiyənin Yenidən Rifah Partiyasının beynəlxalq münasibətlər üzrə başqan müaviniyəm. Eyni zamanda "Dörd Ünsur" dərnəyinin rəhbəriyəm.

- Vəfa xanım, bütün cəmiyyətlərin sizin kimi ruhən, cismən güclü qadınlara ehtiyacı var. Bəlkə sıfırdan başlamaqdan qorxan xanımlarımıza sözlərinizlə şəfa olasınız?

- Leyla xanım, qadın böyük qüvvədir. Qadın cəmiyyəti abad da edər, bərbad da... Çox gözəl sual verdiniz. Əslində elə deyil, sadəcə güclü olmalıyam başqa seçim yoxdur. Bilirsiniz, mənim içimdə ikinci Vəfa da var. Üç il öncə bədənimin bir neçə hissəsində qızartı və qaşınma var idi. Öncə ciddiyə almadım, daha sonra bu vəziyyət ağırlaşdıqca, həkimə getmək ehtiyacı hiss etdim. Həkim dedi, həddən artıq üzüntü və stress nəticəsində yaranmış haldır. Gülərək cavab verdim ki, əsla stress, ya da üzüntü keçirmirəm. Evə qayıdarkən yolun bir küncündə oturub düşündüm ki, ruhumu çox yormuşam. İçimdəki Vəfa tükənib. Nə qədər cismim mübarizə aparsa da, gerçəkləri heç bir şəkildə gizlətmək olmur. Zəif insan olmaq mənim prinsiplərimə, həyat tərzimə tamamilə tərsdir. Çünki həyat mübarizədən ibarətdir. Əlbəttə, bu yaşadığımız həyatda hər şey istədiyimiz kimi gedə bilməz, getməməlidir. Çünki Allah bu həyatı gözəl yaradıb. Elə ağacları misal çəkim, qəhvəyi rengin yaşılla sintezidir.  Onu gözəl edən də budur. Halbuki adi halda yaşılla qəhvəyi tamamən uyğunsuz rənglərdir.

Yaxud atom ilə molekul, biri müsbət, digəri neqativ, gecə və gündüz, qışlaq, yay və s...

Aucune description disponible.

- Sizin haqqınızda oxucularımıza qısa məlumat vermək istərdim. Uşaq ikən faciə nəticəsində hər iki ayağınızdan məhrum olsanız da bu gün hamımızdan möhkəm addımlarla irəliləyirsiniz. Özü də dikdaban ayaqqabı ilə…

- Uşaqlıqda yaşadığım bir çox hadisə məni ayaqda tutmağa səbəb oldu. Hündürdaban ayaqqabı hekayəsini Diaspora Komitəsinin haqqımda hazırladığı süjetdə izlədiniz. Allahdan ən çox istədiyim şey hündürdaban ayaqqabı geyinə bilmək idi. Bir hekayə danışım, təxminən 17 yaşım olardı. İki rəfiqəmlə evdən çıxıb, gəzməyə gedirdik. Binanın önündə ayağım sürüşdü, yıxıldım. Sağ ayağımın protezi çıxdı. Həmin ərazidə də gənc oğlanlar, ümumiyyətlə, fərqli yaşdan olan insanlar vardı. Doğrudur, hamı əlilliyimin olduğunu bilirdi, amma yıxılanadək heç kim bu qədər yaxından şahidlik etməmişdi. Düşünün, gənc qız üçün nə qədər çətin imtahandır. Utandım və rəfiqəmə dedim ki, protezi gətir mənə. O da hıçqıraraq ağlayır, insanların məni bu halda gördüyü üçün çox üzülürdü. Protezimi gətir deyə təkrar etdim. Tez ayağıma geyindim. Hamının gözü önündə ayağa durdum, yola davam etdik. İnanırsınız, yol boyu nəfəs ala bilmirdim. O qədər sarsılmışdım ki... Rəfiqələrim deyirdilər, kaş ki evə dönərdik. Səni də utandırdıq. Dedim, mən o halda belə ağır hadisədən sonra evə qayıtsaydım, əsla insanların üzünə baxa bilməzdim. Allah mənə bir daha göstərdi ki, güclü ol! Çünki başqa seçimin yoxdur. Elə o məqamda Nəsiminin misraları yadıma düşdü.

Nəsimidən soruşdular ki, yarınla xoşmusan? Xoş oldum-olmadım, o yar mənim, kimə nə?! dedi.

- Bəli, o həyat dediyimiz də, o qədər adlandırdığımız da, keçdiyimiz bütün çətin yollar da bizimdir. Bunlardan kimə nə?!

- Bu hadisə məni son dərəcə sarsıtsa da, ayaqda dik durmağım üçün növbəti dərsim idi. İnanın ki, yüzlərlə-minlərlə belə insan - qadın, kişi yaşayır yer üzündə… Məsələ sadəcə beynimizdə itən hər hansı üzvümüz, parçamız, hissəmiz deyil. İnsan var, doğmasını, sevdiyi işini itirməyi qəbul edə bilməyib, intihara təşəbbüs edir. Amma həyatda qalıb mübarizə aparmaq üçün o qədər səbəbimiz var ki... Rəbbim bir qapını açmadan digərini bağlamır. Hündürdaban ayaqqabı sevdamın kökünü sonradan anladım. Qəzadan sonra ayaqlarımı kəsdilər, xəstəxanada yatırdım. Dikdaban ayaqqabı geyinən tibb bacısının məni hər gün ziyarət etməsi, qayğı göstərməsi içimdə yeni ümidlər cücərdirdi. O tıqqıltı mənim üçün mərhəmətin səsi idi. Bəlkə bu səbəbdəndir ki, dikdaban ayaqqabı geyinib insanlara xoşbəxtlik bəxş etməyə can atırdım. O səs məni hər zaman yaxşılığa aparacaq, insanlar gəlişimi sevinclə gözləyəcəklər. Həyat çox qəribədir. Əsas olaylara bizim necə və hansı istiqamətdən baxmağımızdır. Əslində xanımlar dikdaban ayaqqabını daha baxımlı və cazibədar görünmək üçün geyinirlər. “Mən burdayam!” deməyin ən uğurlu yoludur. Mənə görə isə dikdaban “Mən hər zaman sənin yanındayam” deməkdir.

Aucune description disponible.

- Bu gün həm də Türkiyədə müalicə alan Vətən müharibəsi qazilərimizin də yanındasınız...

- Türkiyədə müalicə alan əzizlərim, başımın tacıdır qazilərimiz. Onlarla mütəmadi olaraq görüşürəm. Əlimdən gələni də, gəlməyəni də etməyə çalışıram. Bəzən mənə sual verirlər ki, qazilərimizi ziyarətə hansı komitə, yaxud qurumun nümayəndəsi kimi gedirsiniz. Bu sual məni çox üzür. Axı o qardaşlarımızın torpağa düşən hər damla qanının haqqını ödəyə bilmərik. Hər biri məsum olduqları qədər də güclüdürlər. Onlar mənim igidlərim, ən yaxın dostlarımdır. Çox ciddi mənəvi və maddi sıxıntı yaşadıqları məqamlar da olur. Ümid edirəm, Rəbbim ən qısa zamanda onları sağlamlıqlarına qovuşduracaq. Çünki biz sevdiyimiz insanların taleyindən nəsibimizi alırıq. Onları dünyaya gətirən analar da mənim doğmalarım, qəhrəmanlarımdır. Övladlarının sağlamlığına görə ikiqat üzülürlər. Allah heç bir bəndəni övladı ilə imtahana çəkməsin. Görsəniz o müqəddəs analar oğullarına necə canla-başla xidmət edirlər... İnanın mənə hər övlad dünyaya gətirən qadın ana deyil. Körpəsi əlil olduğu üçün onu uşaq evinə atanlar da var, övladına həyatını fəda edən cənnət qoxulu qadınlar da...

Aucune description disponible.

- Siz də çox gözəl anasınız…

Mən də acizanə anayam. İki qız övladı böyüdürəm. Çalışıram ki, onlara mərhəmət, vicdan, dürüstlük və vəfa hissini aşılayım. Çünki sadaladıqlarım insan xarakterinin təməlidir. Bünövrə sağlam olmalıdır. Bu ünsürləri özündə formalaşdırmağa insan həkim olsa da, hakim olsa da nə işə yarayar?!

Leyla Sarabi

Oxumağa davam et

Xüsusi

İsraildə yaşayan azərbaycanlı xərçəngə necə qalib gəldi? - "Şişin ürəyimin başında böyüməsi simvolik idi"

Kama Kamila "The X Factor Israel" yarışmasında iştirakından sonra özünə xas çıxışı ilə ölkəmizdə, o cümlədən İsraildə səs-küyə səbəb olmuşdu. 

Bakı şəhərində anadan olan Kamila deyir ki, Azərbaycanın musiqi irsinə dərin kök salmış görkəmli musiqiçi ailəsində böyüyüb. 5 yaşından klassik pianoçu kimi təhsil alan sənətçi 13 yaşında anası ilə birlikdə İsrailə köç edib. O vaxtdan onun motivasiyası və arzusu atası və yeni vətəni arasında əlaqə yaratmaq olub. Elə buna görə də yaradıcılığının böyük bir hissəsini Azərbaycana həsr edib.

Publika.az ifaçı ilə müsahibəni təqdim edir.

- Gəlin, musiqiçi olmaq xəyalınızdan, xüsusən mistik şaman musiqisinə sevginizin necə başladığından danışaq.

- Musiqiçi olmaq mənim arzum deyil, taleyim idi. Çünki musiqiçi ailəsində dünyaya gəlmişəm. Peşə özü məni seçdi, daha doğrusu, başqa bir variantım yox idi. Hələ ana bətnində olarkən klassik musiqilər dinləmişəm. Anam musiqi müəllimi idi, 6 nömrəli musiqi məktəbində, həm də Bakı peşə ixtisas təhsil müəssisəsində dərs deyirdi. Evdə həmişə deyirdilər ki, onun şəxsi tələbələri ilə 2 saatlıq fasiləsində dünyaya gəlmişəm. Müəllim və şagirdlərin səhərdən axşama qədər musiqi ilə məşğul olduğu bir atmosferdə doğulmuşam. 

Mənim üçün şaman musiqisi Azərbaycan muğamlarıdır. Bu, bizim çox dərin köklərimizdən və Azərbaycan musiqisinin tarixindən danışan ən dəyərli musiqidir. Azərbaycan dünyanın ən zəngin və ən dadlı musiqisi və mətbəxi ilə məşhurdur. Hesab edirəm ki, bu iki məqam Azərbaycanın milli-mədəni həyatında mühüm yer tutur. 

Muğam Azərbaycan xalqının bədii təfəkkür və yaradıcılığına böyük təsir göstərib. Ölkəmizin müxtəlif sənət növlərinin hər biri ayrı-ayrılıqda uzun və mürəkkəb inkişaf yolu keçməsinə baxmayaraq, muğamlarımızın yeri xüsusidir. Xalqın ən dərin kökləri bu musiqidə birləşib. Azərbaycan muğamı ölkəmizin təbiəti kimi rəngarəng, dolğun və zəngindir. Uzaq dövrlərə gedib çıxan köklərimiz bu gün sahib olduğumuz çox böyük bir dəyərdir. Bu, bizi biz edən xüsusiyyətimizdir. Əgər köklərimizi unutsaq, bizdən geriyə heç nə qalmayacaq. 

- Sizi şaman adlandırmaq olar? Ümumiyyətlə, şaman musiqisi həyatınıza nələr qatıb? 

- Şamanizm milli dua musiqisidir. O bizə köklərimizi unutmağa imkan vermir. Lakin şaman olduğumu hesab etmirəm, sadəcə vokal dərsi verən müəlliməm. Bu, çox vacibdir, vokal dərslərində tək ifaçılığın qaydalarını tədris etmirəm, həm də daxili səsinizi eşitməyə kömək edirəm. Daxili səsimiz fasiləsiz olaraq bizimlə danışır, arzularımızı və xəyallarımızı pıçıldayır. İntuisiyamız əslində daxili uğultumuzdur. Bu, vokalda əsas prinsiplərimdir. İnsanlara öz daxili səsi ilə tanış olmağı, onu dinləməyi və ona qulaq asmağı öyrədirəm. 

- Nə zamandan bəri İsraildə yaşayırsınız?

- 30 ildir ki, İsraildə yaşayıram, bura 90-cı illərdə 13 yaşım olanda köçmüşük. 

- Üslubunuz unikal və fərqlidir. Dinləyiciləriniz musiqidəki şaman ruhunuzu anlayıb qiymətləndirə bilirmi?

- Mənim üçün də gözlənilməzdir ki, konsertlərdə dinləyicilərim bütün ifalarıma ruhən qoşulurlar. Onlar bunu dini təcrübə, dini ritual adlandırır. Dəfələrlə bu barədə mesajlar almışam, deyirlər ki, bu konsertlərdə mənəvi yüksəliş hiss edirlər. Bu isə onun sayəsində baş verir ki, öz kompozisiyalarımı oxuyanda ruhumun ayrılmaz parçası olan muğam musiqisi də mənimlə birlikdə oxuyur. Muğam mənim üçün Azərbaycanın milli duasıdır. 

- Azərbaycanda yaşadığınız illəri necə xatırlayırsınız, bura gəlib konsert vermək fikriniz varmı?

- Bakıda konsert vermək çoxdan planda var və bunun üçün sponsorla prodüser axtarıram. Odur ki, kimsə müsahibəmizi oxuyursa və məni Bakıya dəvət etmək fikri varsa, ona ürəkdən minnətdar olaram. 

Uşaqlığım Bakıda çox yaddaqalan keçib, bütün günlərimi 6 nömrəli musiqi məktəbində və Bakı peşə liseyində keçirirdim. Anam dərs dediyi üçün demək olar ki, orda yaşayırdım. Pianonun başında oturub çörəklə qara ikra və yağ yeyirdim, Fəvvarələr meydanını xatırlayıram. Köhnə Bakı - İçərişəhər, Qız qalası və Şirvanşahlar Sarayı ən sevdiyim yerlər idi. Bakı dünyanın ən gözəl şəhərlərindən biridir. Quş baxışından Bakını seyr etmək üçün anamla tez-tez Qız qalasına qalxardıq. Xəzər isə ayrı bir aləmdir, üzməyi bu dənizdə öyrənmişəm, havadakı neft qoxusu üçün ürəyim gedir... 

- İsrail və Azərbaycan xanımlarının tərbiyə üsulu haqqında nə deyə bilərsiniz? 

- Oxşarlıq olduğunu hesab etmirəm. İsrailli qadınların tərbiyə üsulu çox sərt qaydalara köklənir və bu, xoşuma gəlir. Azərbaycanlıların isə çox istiqanlı və musiqi kimi mülayim olduğu yadıma gəlir, onlara heyranam. 

- Döş xərçənginə qalib gəlməyiniz və bu ağır xəstəlikdən sağalmağınız münasibətilə sizi təbrik edir, uzun və dolğun ömür arzulayıram. Bu çətin günlərdən necə keçdiniz? Gücü kimdən və ya nədən aldınız?

- Yaşadıqlarım və nostalgiyam qarşısında xərçəngin düz ürəyimin başında böyüməsi çox simvolik idi. Yaxınlarımı Bakıda qoyub gəlmişdik, atam Bakıda yaşayır, 90-cı illərdə ailəm iki parçaya bölünmüşdü. Mən, bacım və anam İsrailə köçdük, atamla bütün musiqiçi nəslimiz Bakıda qaldı. İllərlə bunun əziyyətini çəkmişəm, darıxmışam... Ürəyim iki yerə bölünmüşdü. Böyük bir boşluq yaranmışdı, odur ki, şişin düz ürəyimin başında inkişaf etməsi təsadüf deyil, ağrılarımın "meyvəsidir".

Hazırda özümü yaxşı hiss edirəm, sağalmışam. İkinci albomdakı kompozisiyaları müalicənin və əməliyyatların ortasında yazmışdım. Sözsüz ki, məni ruhdan düşməyə qoymayan və sağaldan "My baby cancer" albomumdakı mahnılarım oldu. 

- Yəqin ki, burda həyatla ölümün mübarizəsindən danışılır. Düşünürəm ki, bu albomu xüsusilə xərçəng xəstələri dinləməlidir, onlar üçün gözəl motivasiya olar. 

- Albom mənim mənəvi yüksəlişimdən danışır. Əslində əmin idim ki, yaşamayacam. Həm də bir iz qoymadan getmək istəmirdim və beləliklə mahnılar yazmağa başladım. Bu mahnıların yazılması artıq ondan xəbər verirdi ki, hər şey yaxşı olacaq. Albom öz küllərindən doğulan simurq quşundan danışır. 

- 44 günlük müharibədə Azərbaycanın Ermənistan üzərindəki qələbəsini də çox dərin həssaslıqla yaşamısınız. 

- Bu, asan sual deyil. Bakıya heyranam, siyasi mövzulara toxunmaq istəmirəm. Bu müharibədə Azərbaycanın qəhrəman oğullarının şəhid olması ürəyimi parçalayır. Fəxr edirəm ki, Azərbaycan ərazi bütövlüyünü bərpa etdi, eyni zamanda bu müharibədə humanist və ağıllı davrandı. Azərbaycan müqəddəs dəyərlərə həmişə sadiq qalıb, bilirik ki, müharibə də ədalətli aparılmalıdır. Bir sözlə, Azərbaycan xalqı güclü, istiqanlı və ağıllı xalqdır. Azərbaycala fəxr edirəm. 

- Yaradıcılığınızda hansı mövzular üstünlük təşkil edir? 

- Çox ciddi bir hadisə baş verməlidir ki, masa arxasına keçib musiqi bəstələyim. Heç vaxt qadın və kişi sevgisi haqqında mahnı yazmıram, dünyada 80-90 mahnının əksəriyyəti sevgidəndir. "O gəlmədi", "Zəng vurmadı", "Mən tənhayam", "Məni atıb getdin", "Mənimlə oyun oynadın" kimi bir dənə də mahnım yoxdur. Albomlarımın heç birində sevgi ayrılığı və ya xəyal qırıqlığı mövzusunda bir mahnı da yoxdur. Çoxu uşaq ikən Azərbaycanı tərk edib İsrailə köçməyimizdən danışır. Bu, məndə ağır travma qoymuşdu. Buna baxmayaraq, Xəzər dənizi mənimlə hələ də danışır, onun dalğalarını hələ də eşidirəm. Sevimli şəhərimin qoxusu və dadı hələ də damağımdadır. Torpağım üçün burnumun ucu göynəyir. Yeri gəlmişkən, ilk albomum ana və torpaq adlanır, İsrail miqrasiyasının bizi necə qucaq açdığı əks olunub. Azərbaycanın çox rəngli və açıq mentaliteti ilə İsrailin çox qapalı mentaliteti məndə bir-biri ilə görüşür və bəzən mübarizə aparır. Həm də xərçəngdən yazmışam. Öləcəyimi düşünürdüm, amma sağ qaldım və ikinci dəfə dünyaya gəldim. Xəstəxanada sevimli nənəmin ürəyinin son döyüntülərini eşidirdim, bu döyüntülər bəstəyə çevrildi. Anamın ürək ritmlərini da mahnıya çevirmişəm, mənə elə gəlir ki, onun bətnində olarkən artıq şüursuz şəkildə hansısa melodiyaları yazırdım. 

- Çıxışlarınızda sanki transa daxil olur və görünməz qüvvələrə qarşı mübarizə aparırsınız. 

- Düzgün diaqnozdur. İstənilən yaxşı musiqiçi konsertlərdə transa düşür. Oxuyanda fiziki varlığın ötəsinə keçirik və daha ruhani oluruq. Sadəcə biz deyil, dinləyicilərimiz də eyni ruh halına düşür. Transa düşməyən müğənninin izləyicisi olmaq istəməzdim. Yaxşı musiqiçi dinləyicilərini də özü ilə birlikdə başqa bir dünyaya apara bilir. Musiqinin gücü də bundadır: bir neçə saatlıq olsa da, şəxsi problemlərdən bir qədər uzaqlaşmaq və öz daxili mənimizə qovuşmaq. Bu isə musiqi mədəniyyəti sayəsində mümkün olur. 

- Yaxşı, bəs kimə və ya nəyə təslim olmaq istəmirsiniz?

Qorxularıma! Hər kəsin qorxuları var, bəziləri yoxsulluqdan, bəziləri təklikdən, bəziləri qaranlıqdan və ya hündürlükdən qorxur. Mən isə auditoriyamı məyus etməkdən və ya sözün hər iki mənasında qaranlıqda qalmaqdan qorxuram. Dünyanın adiləşməsi də məni narahat edir, mədəniyyətə, muzeylərə getməyə, mühazirələr dinləməyə ehtiyacım var. Həyatın monoton və quru tərəflərinə nifrət edirəm. Və böyük ehtimal, ətrafımdakıların mənə olan güvənini itirməkdən qorxuram. 

- Cavablarınızın fəlsəfəsinə qapılmaq çox xoş idi. Arzu edirəm ki, tezliklə doğma Bakınıza qovuşasınız. 

- Təşəkkür edirəm, bir gün mütləq. 

Aytən Məftun 

Oxumağa davam et
Reklam

Gündəm